Grieken zoeken herstel van waardigheid

 

De Grieken hebben jaren moeten bloeden om met de begroting in de Europese pas te blijven.

Daarvoor zijn bezuinigingen, herstructureringen, privatiseringen met  harde hand, met weinig gevoel voor maatschappelijke consequenties of consideratie doorgedrukt.

De recente verkiezingen tonen hoeveel kwaad bloed dit heeft gezet. De verslofte zittende regering wist de eer en trots van het land niet te redden en had het te druk met onderlinge compromissen die steeds verder los zongen van de interne noden van de burgerij.

 

De nieuwe regering werd meteen al verwelkomd met een bot “nee” voor (her-) onderhandelingen. Die boodschap lag al onder aan de vliegtuigtrap klaar toen de nieuwe regeringstop op missie ging.

De eerste ontmoeting met de Britten was dubbelhartig maar duidelijk. Geen cent tegemoetkoming, eerder nog meer snijden, maar warme steun voor het uiteen trekken van de Brusselse macht. Meer herrie en ongemak, ze lusten er wel pap van, daar in Londen.

Het bezoek aan Parijs was niet veel kansrijker. Hollande (“Je suis failliet”) zit er niet mee zijn eigen begroting niet op orde te hebben en tegelijkertijd de Grieken te gispen voor hetzelfde.

 

Rondom en tussendoor deze besprekingen duiken in de marge altijd weer kwalificaties op die stuk voor stuk wedijveren voor de arrogantieprijs. In Nederland hebben we een staatssecretaris die vindt dat je zelf maar een moestuintje moet beginnen als je de groenteboer niet meer kunt betalen. Zo zijn er t.a.v. Griekenland types die het creatief vinden om te suggereren dat de Grieken best een paar eilanden kunnen verlopen. Zoiets spruit voort uit kleinerend denken. Tot die orde behoort ook die diplomatieke keutelaar die er schande van sprak dat de nieuwe Griekse minister van Financiën zijn overhemd buiten de broekband droeg en niet keurig binnen. Deze criticaster heeft vast nog geen idee van de collectie zelfgebreide truien die de Nederlandse PvdA-voorzitter draagt.

 

Maar goed, uiteindelijk moest het onderhoud van echte betekenis toen nog plaats vinden, dat met Berlijn.  De uitkomst is voorshands belabberd, maar aangezien de Duitsers tot hun nek in de financiële problemen van anderen zitten, was dat niet zo’n wonder. “We agreed tot disagree”, werd de slotformule voor de Grieks-Duitse bijeenkomst. Hetgeen tegelijk wil zeggen dat de wonderen wellicht nog niet helemaal de deur uit zijn. Wat dan ook, maar er moet altijd iets op volgen. Bij de Griekse toetreding destijds werden er duizend-en-één vragen gesteld over de economische en monetaire wijsheid die stap te nemen. Die vragen waren goeddeels terecht maar werden overruled door internationale politieke werkelijkheden. Niemand kon doen alsof er geen Nato-belangen waren, of dat Turkije op wacht lag, of dat de Amerikanen hun eigen grote politieke, strategische en militaire belangen hadden en hebben.

Wie de geo-politieke kaart van vandaag bekijkt kan niet anders dan constateren wat nu nog stabiel is, morgen op z’n grondvesten kan staat te schudden. Vanuit dat gezichtspunt is het behoud van het Griekse element misschien wel sterker aanwezig dan destijds.

 

Nationalisme en ook gewelddadig radicalisme steekt meer en overal de kop op. De Griekse regering wil onderhandelen. Ze zoeken daarbij ook eerherstel, waardige besprekingen en terugwinnen van de uit handen geslagen trots. Ze hebben dat uitdrukkelijk nodig om ultra-bewegingen als De Gouden Dageraad wind uit de zeilen te kunnen nemen. Het rommelt, zowel links als rechts in de Griekse onderbuik en niet zo zuinig ook. Maar niet alleen daar. Het is niet voor niets dat de Griekse delegatie Duitsland uitkoos als plaats om die zorgen over een veilige en democratische toekomst  te demonstreren.

“It is not just the economy, stupid!”

 

 

 

Deel dit berichtShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone
Henk Beereboom

Henk Beereboom

Henk Beereboom (1943) was vele jaren de rechterhand van fractievoorzitter en later premier Joop den Uyl. Daarna werkte hij voor de Europese Commisssie, deels lid van het Kabinet van Europees Commissaris Vredeling en tenslotte als hoofd van de vertegenwoordiging van de Europese Commissie in Den Haag
Henk Beereboom

Over Henk Beereboom

Henk Beereboom (1943) was vele jaren de rechterhand van fractievoorzitter en later premier Joop den Uyl. Daarna werkte hij voor de Europese Commisssie, deels lid van het Kabinet van Europees Commissaris Vredeling en tenslotte als hoofd van de vertegenwoordiging van de Europese Commissie in Den Haag