Het leed dat file heet  

 

Er zijn van die discussies die al decennia lang steeds weer opborrelen zonder dat er ooit een echte beslissing uit voortvloeit. Wellicht heeft het te maken met wat nieuwe gezichten op het politieke veld (Jetten, Klaver, Dijkhof, Marijnissen) dat op dit moment minstens vier van die ’eeuwige’ discussies weer terug zijn van weggeweest. Het gaat ineens weer over kernenergie, de gekozen burgemeester, euthanasie bij wilsonbekwamen met een wilsbeschikking en  het rekening rijden. Allemaal boeiende discussies, waarvan er merkwaardig genoeg maar één een onomstreden gunstig effect zal sorteren.

Kernenergie kan zeker bijdragen aan een beperking van de CO2-uitstoot, maar het afvalprobleem en de kosten vormen een geweldige handicap. Bovendien leidt het de aandacht af van even schone alternatieven als zonne- en windenergie. Maar dé oplossing voor de klimaatproblematiek is het niet. Een gekozen burgemeester is een interessante optie, maar dé oplossing voor het dichten van de kloof tussen burger en politiek is het niet. Er is zelfs een betoog mogelijk dat die kloof er nu eenmaal is en misschien ook wel moet blijven. Over vragen van leven en dood en over euthanasie in het bijzonder zal de discussie nooit verdwijnen en dat is begrijpelijk.

Onbegrijpelijk is dat het vierde onderwerp dat dezer dagen opwelt al meteen weer door de politiek is afgeserveerd. Almaar groeiende files en de voorspelling dat de files alleen nog maar verder zullen toenemen hebben er toe geleid dat een leger van deskundigen toch maar weer eens heeft betoogd dat er maar één oplossing is voor het leed dat file heet en dat is rekening rijden, in welke vorm dan ook.

Rekening rijden is in de loop der jaren bijna een soort scheldwoord geworden. Het lijkt een beetje op de situatie in de VS met de wapenlobby. Er ontstaat een stroming om de het particuliere wapenbezit te beperken en de National Rifle Association en de conservatieve media drukken op een knop en er liggen miljoenen bezwaren bij het Witte Huis. Laat in ons land het woord rekening rijden vallen en de autolobby, VVD en Telegraaf, staan eensgezind krachtig op de rem. VVD-minister Cora van Nieuwenhuizen trok haar charmantste gezichtje om met veel aplomb te zeggen ‘dat gaat niet gebeuren’.

Toch zijn niet altijd alle VVD-ministers onberoerd gebleven voor het idee van het betalen per vooral in de spits gereden kilometer. Zo groeide bij minister Neelie Kroes in de loop van haar ministerschap de overtuiging dat rekening rijden onontkoombaar was. Maar ze kreeg binnen haar partij niet de geringste steun. Er is de laatste jaren veel asfalt bijgekomen. En even bood dat enig soelaas. Maar zoals deskundigen al voorspelden heeft het extra asfalt vooral meer verkeer aangetrokken. De files zijn langer dan ooit en gaan verder groeien. Het is onbegrijpelijk, nee het is gewoon een schande, dat een betrekkelijk kleine meerderheid van de Tweede Kamer dat laat gebeuren.

 

 

Deel dit berichtShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone
Dick Toet

Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant
Dick Toet

Latest posts by Dick Toet (see all)

Over Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant