Het meningencircus

 

 We hebben elkaar nauwelijks veel heil en zegen in het nieuwe jaar toegewenst of onheil en ellende dansen alweer door de lucht als muggen op een zwoele zomeravond. Natuurlijk heeft dat veel te maken met de giftige spuigaten van de sociale media, maar ook zonder die aanzwellende werking is sprake van een behoorlijk rommelige start van 2018.

Het is al niet meer opmerkelijk te noemen dat veel van het geschreeuw en getoeter komt van de Amerikaanse president, die toch nog altijd wordt gezien als de machtigste man op aarde. De heer Trump heeft met zijn opmerking over ‘shitlanden’ weer een ongepaste hartenkreet aan zijn al omvangrijke oeuvre toegevoegd. Interessant ook dat hij intussen een vertegenwoordiger naar ons land heeft gezonden, die op het gebied van miskleunen ook van wanten weet.

Niet aardig van onze premier dat hij de belofte niet op kon brengen dat wij nooit meer politici in de hens zullen steken. Goed dat de #metoo-discussie doorgaat, al was het wel een verademing via Catherine Deneuve en de haren toch een klein beetje tegenwicht te vernemen. Maar iedereen was zeer te spreken over een heel gewoon, maar wel mooi gebracht speechje van Ophra, die door dit simpele feit meteen werd gebombardeerd tot de volgende president van  de US of A.

Maar binnenslands rommelde het ook behoorlijk. Letterlijk rommelde het in Groningen, maar de solidariteit met de noorderlingen begint toch wat te tanen. Erg als je huis scheuren vertoont, opdat anderen ongestoord hun gasfornuis kunnen benutten. Het te lang moeten wachten op schadevergoeding is ergerlijk, maar om nou te doen alsof de Groningers geslachtofferd zijn voor het welbehagen van de rest van Nederland. Dat dekt toch niet helemaal de lading. De provincie heeft lang uitgestraald dat er niets boven Groningen gaat en veel randstedelingen hebben in het Groningse land goedkope optrekken van allure betrokken om daar te genieten van leegte, rust en ruimte.

Groningen op zijn beurt, en andere landsdelen, profiteren al vele decennia van de economische motor, die de knellende en overvolle Randstad nu eenmaal is. Binnenlandse reuring was er rond types als Eurlings (‘van politieke kroonprins tot paria’), Jort Kelder (die de vrouwen kennelijk niet van zich af kan houden), Thierry Baudet (de ‘baby-Fortuyn’, die denkt dat het met de opwarming van de aarde wel meevalt) en rond studenten, die menen dat ontgroenen anno 2018 nog altijd tot de vaste waarden van het studentenleven behoort. Zelden zal er in zo korte tijd met stalen gezichten zoveel onzin over het nut van ontgroenen zijn gemeld.

Deze galerij is geenszins compleet. En u zult zeker opmerken dat in elk geval één heftige kwestie ontbreekt: de affaire Moorlag, het PvdA-kamerlid dat via een constructie werknemers van zijn sociale werkplaats minder betaalde dan waar ze officieel recht op hadden. Schande, weg met die vent, dachten velen met mij. Maar de PvdA bleef redelijk rustig, stelde een onderzoek in en kwam tot de conclusie dat het om een eerbare afweging ging tussen poen en werk.

De constructie van Moorlag had er namelijk wel voor gezorgd dat veel meer mensen aan het werk konden komen en blijven. Er is best wat af te dingen op de keuze van Moorlag, maar het is goed in deze tijden van geforceerde meningen vast te stellen dat aan kwesties doorgaans  meerdere kanten kleven. Het is geen schande in zaken als het Groningse gas en de affaire Moorlag geen uitgesproken mening te hebben. In het huidige door sociale media aangewakkerde meningencircus moet er ook de mogelijkheid zijn om even te passen, om een keer ‘ik weet het niet’ te zeggen.

 

Deel dit berichtShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone
Dick Toet

Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant
Dick Toet

Latest posts by Dick Toet (see all)

Over Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant

Een gedachte over “Het meningencircus

Reacties zijn gesloten.