Het populisme was hem net zo’n gruwel als het achteruitkachelen van het functioneren van de democratie.

Het bericht van de dood van Willem Breedveld komt hard aan. Het was aangekondigd, maar dat zijn ziekte zo snel en ongenadig toe zou slaan wilde je niet geloven. Gelukkig was hij tot het einde toe helemaal bij de wereld. Hij stierf, zoals het een goede journalist betaamt, in het harnas. In Trouw van de volgende dag stond nog een artikel van hem en de door hem “geknede” Hans Goslinga. Frappant is dat dat stuk over het kabinet-Den Uyl ging. Daar wist hij alles van, getuige het prachtige boek dat hij daarover publiceerde.

Willem was sociaal-economisch redacteur bij Trouw toen hij de overstap maakte naar Minister-president Den Uyl. Hij volgde de vakbeweging, de werkgevers en wat dies meer zij, ik volgde de politieke partijen, het parlement en samen accepteerden wij opgewekt de betiteling “adviseurs” of ook wel het duo Oog en Oor. Wij hadden de tijd toen mee, want tegenwoordig word je zo maar weggezet als spindoctor.

Het waren niet in alle opzichten gezonde, maar wel boeiende tijden. Soms werd er in de krochten van de nacht onderhandeld met sociale partners. Als het Minister Jaap Boersma beter uitkwam niet meteen zelf in het strijdperk te treden viel hij graag op Willem terug als intermediair. Die suggereerde eens laconiek “ik zou er nog maar een paar miljoen bijdoen Jaap”, hetgeen prompt geschiedde. Als Willem het zei dan kon je aannemen dat het goed zat.

Eigen nest

De val van het Kabinet-Den Uyl betekende voor Trouw een buitenkans om Willem weer terug in het eigen nest te krijgen. Hij kon daar nu zijn vleugels uitslaan als parlementair redacteur, als commentator en hij kon zijn hang naar verdieping realiseren. Met noeste en vastberaden vlijt stortte hij zich in Leiden op de universitaire kant van de politieke samenleving. In diezelfde periode studeerde zijn echtgenote Margot zich de rechtelijke macht in; voorwaar twee individuele en gezamenlijke prestaties.

Ondertussen ging ook hun sociale leven volop door. Gastvrijheid en vriendschap stonden hoog in hun vaandel. Eens per jaar vielen alle zangvogels in de buurt van Oudewater stil. Dat was als er een kleine invasie van vrienden bij hen in de tuin neerstreek om gezamenlijk Hollandse liederen ten gehore te brengen. Eén van de weinige gelegenheden om Willem van zijn stuk te brengen, want de wijs houden was niet zijn sterkste kant. “Het leven moet gevierd worden”, was niettemin zijn stelregel en die hield hij tot de laatste adem toe overeind.

Zijn terugkeer naar de krant gaf hem de gelegenheid zijn redactionele kwaliteiten verder te ontplooien.

Behalve dat hij overzicht had over het politieke gebeuren, had hij er ook een uitgesproken mening over. Voor een commentator is dat handig, maar dat is het ook als je op socratische wijze vragen wilt stellen. Ook dat kon hij goed. Politieke discussies voerde Willem tot op het bot. Voor minder deed hij het niet.

Evenzeer stelde hij hoge eisen aan het nieuws. Nieuws mocht rijpen: een weetje niet meteen de krant in slingeren maar wachten tot je echt je journalistieke slag kunt slaan. Integer nieuws van een integere man.

Dat het laatste nieuws van zijn hand, gerijpt en wel, een dag na zijn overlijden verscheen had hij zelf zo kunnen bedenken.

Een prima collega, een ware en warme vriend is van ons heen gegaan. We delen in het verlies en voelen ons dichtbij Margot en de jongens.

Henk Beereboom.