Kans op ontsporing van de Brexit blijft levensgroot

 

Een half jaar werd er vruchteloos tussen de Europese Unie en Groot-Brittannië onderhandeld. Niet over een nieuwe relatie tussen beide landen, maar alleen nog maar over de manier waarop de oude relatie moest worden beëindigd. De Europese Unie had daarvoor drie eisen op tafel gelegd. Betaling van de reeds aangegane verplichtingen in de Europese begroting die nog tot 2021 loopt, zekerstelling van de rechtspositie van de drie miljoen Britten in de landen van de Europese Unie en van de een miljoen Europeanen die in het Verenigd Koninkrijk wonen, en, op de derde plaats, hoe om te gaan met de grens tussen Noord-Ierland en Ierland die door het uittreden van het Verenigd Koninkrijk opnieuw van kracht wordt, maar door invoering ervan oude conflicten tussen beide Ierlanden kan doen oplaaien die door het in 1998 gesloten historisch Goede Vrijdagakkoord tot het verleden leken te behoren.

Voor dat laatste punt werd een formule gevonden die in feite vooruitloopt op oplossingen die later nog zullen moeten worden bedacht.

Vooralsnog zijn de voorstanders van een harde Brexit met dit akkoord gerust gesteld. Een economische crash, waarop het leek uit te draaien is in geval voorkomen, ook al hebben ze tandenknarsend moeten toezien dat er forse concessies zijn gedaan, waarvan ze eerst niet wilden weten. Betaling van vijftig miljard euro, terwijl Brexiter en minister van Buitenlandse Zaken Boris Johnson had gezegd dat de EU daar naar kon fluiten, een eindbevoegdheid van het Europese Hof van Justitie bij de oplossing van geschillen over het recht op verblijf van de Europese ambtenaren in Groot-Brittannië en van Britten in de EU-landen, en concessies aan Dublin om ondanks de Brexit ook in de toekomst over open verbindingen met Noord-Ierland te kunnen blijven beschikken. Maar ook de voorstanders van een ‘zachte’ Brexit hebben reden tot tevredenheid. Zij willen de schade van de Brexit tot een minimum beperken. Zij hopen dat het akkoord de inleiding vormt voor een radicale ommekeer bij May. Dus geen uittreding uit de gemeenschappelijke markt en uit de douane-unie. De tekst van het Ierland-akkoord is namelijk hogelijk dubbelzinnig.

Tegenstrijdige beloften

Het voornemen van May om uit de Europese Gemeenschappelijke Markt te stappen impliceert de herinvoering van de harde EU-buitengrens tussen beide Ierlanden. Welnu, het gesloten akkoord doet twee volstrekt tegenstrijdige beloften die haaks staan op het voornemen van May. Geen grens tussen noord- en zuid Ierland (om Dublin tevreden te stellen, dat sterk afhankelijk is van onbelemmerde toegang tot Noord-Ierland), maar evenmin een harde grens tussen Noord-Ierland en Groot-Brittannië (waarmee de Noord-Ierse protestanten niet konden leven). De enige oplossing voor deze twee tegenstrijdigheden is dat Groot-Brittannië gewoon in de gemeenschappelijke markt blijft. Het akkoord van vrijdag 8 december wijst ook expliciet op deze mogelijkheid. ‘Zonder oplossingen die aanvaardbaar zijn voor Ierland zal het Verenigd Koninkrijk een volledige afstemming in acht nemen ten aanzien van de regels van de gemeenschappelijke markt en de douane-unie’, zo stelt het document letterlijk. Dit zou dus in feite neerkomen op een zachte Brexit, ja op een behoud van de huidige situatie. Groot-Brittannië zou dan de bestaande handelsbetrekkingen en douane regels moeten blijven uitvoeren zonder officieel lid te zijn van de Europese Unie.

Deze dubbelzinnigheid is het gevolg van de strijd die de Britse regering al teistert sinds het referendum werd gehouden. De Europese Unie heeft daarom de Britten tot eind februari de tijd gegeven om met een duidelijk voorstel te komen over hoe de nieuwe relatie er moet gaan uitzien. Terwijl Brexiters als Boris Johnson en Michael Gove ( minister van gezondheidszaken) pleiten voor een volledige deregulering om zo hun land een groot commercieel voordeel te bezorgen, mikt minister van Financiën Philip Hammond op een maximale afstemming op de bestaande regels van de Europese Unie. De EU is daar ook het beste bij gebaat, want het zou ongaarne zien dat er een fiscaal paradijs voor haar deur komt te liggen en ze zal dus het scenario van Johnson en Gove tot iedere prijs willen voorkomen. Gezien het voornemen van May om uit de gemeenschappelijke markt te stappen, resteert slechts de variant die de EU onlangs met Canada heeft afgesloten. Het probleem is echter dat dit akkoord niet gaat over de diensten en deze maken nota bene tachtig procent van de Britse economie uit.

Donald Tusk, de voorzitter van de Europese Raad, heeft May gewaarschuwd dat het moeilijkste deel van de onderhandelingen de Britten nog te wachten staat. Hij zei: “We weten allemaal dat breken moeilijk is. Maar breken en weer opbouwen is nog veel moeilijker”. Niet vergeten mag worden dat de toetreding van Groot-Brittannië in de jaren zeventig gepaard ging met bijzonder zware onderhandelingen. Nu het opnieuw wil toetreden, maar op een voor hen passende manier, zal dit naar zich laat aanzien tot nog zwaardere onderhandelingen aanleiding geven. Een breuk is nog steeds zeer wel mogelijk. Als geen overeenstemming wordt bereikt over de voorgestelde verlenging van de overgangstermijn om nieuwe handelsrelaties op te bouwen, zal het Verenigde Koninkrijk in maart 2019, de datum waarop volgens de EU de uittreding geregeld moet zijn, alsnog met lege handen staan.

 

 

.

Deel dit berichtShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone
Paul van Velthoven

Paul van Velthoven

Paul van Velthoven is freelance journalist en schrijft vooral over politieke en religieuze onderwerpen. Hij was chef van de opiniepagina van de Haagsche Courant en daarvoor onder
meer redacteur geestelijk leven bij dagblad Het Binnenhof. Hij publiceerde een studie over de Franse denker Raymond Aron. Onlangsverscheen van hem ‘Franstaligen tegen Vlamingen –Hoe België als natie mislukte’.
Paul van Velthoven

Over Paul van Velthoven

Paul van Velthoven is freelance journalist en schrijft vooral over politieke en religieuze onderwerpen. Hij was chef van de opiniepagina van de Haagsche Courant en daarvoor onder meer redacteur geestelijk leven bij dagblad Het Binnenhof. Hij publiceerde een studie over de Franse denker Raymond Aron. Onlangs verscheen van hem ‘Franstaligen tegen Vlamingen – Hoe België als natie mislukte’.

Een gedachte over “Kans op ontsporing van de Brexit blijft levensgroot

  1. Geachte heer Paul van Velthoven,

    Misschien zijn de Britten er in meerderheid achter gekomen dat er tussen 1940 en 1945 een kleine 400.000 Britse jonge mannen hun leven hebben gegeven om de Duitse overheersing in Europa uit te schakelen en beseffen de Britten, in tegenstelling tot de Nederlanders, dat de Duitse overheersing via de achterdeur is terug gekeerd met o.a. het Duitse immigratie beleid naar de ideeen van Graaf Kalergi aan alle sateliet landen op te leggen in het bijzonder aan de Oostblok landen. Landen die na eeuwen overheersing hun buik vol hebben van overheersers. Bovenstaande was te horen uit mond van de min.president van Beieren die Frau Merkel publiekelijk schoffeerde bij AnneWill op de ARD er haar de Brexit verweet en eiste dat zij moest stoppen de Oostblok landen de les te lezen om te voorkomen dat deze landen de Britten wel eens zouden kunnen volgen. Uw verhaal komt mij over als een bezorgde boekhouder die vergeten is dat hij het heeft over een schatrijk land wat altijd haar eigen boontjes heeft kunnen doppen en echt niet op een Duitse overheersing zit te wachten , een land wat ook nog eens kan rekenen op de USA omdat zij veelal als eerste en enige volk schouder aan schouder stonden met de Amerikanen, zeker met ene Trump aan het roer, dit in tegenstelling tot Duitsland en Frankrijk waar de Amerikanen zeer slechte en bittere ervaringen mee hebben in het verleden.
    U hoeft zich echt geen zorgen te maken over de Britten, zorgen die wij zowel U als ik moeten maken over de EU met al haar tegenstellingen, tussen Noord en Zuid, tussen Oost en West, maar vooral over de steeds grotere overheersing van de Duitsers wat wel eens tot het einde van de EU kan leiden. Ik denk dat wijlen Freddie Heineken wel eens gelijk zou kunnen krijgen , die een opdeling van Duitsland en Frankrijk in de EEG nodig vond en het Engels als economische voertaal wilde invoeren.
    Met vriendelijke groet,
    A.Th.van Wissen.

Reacties zijn gesloten.