Life style in Watou  

 

Watou, een dorpje in de Vlaamse Westhoek aan de Franse grens, is voor mij vele herinneringen aan meer dan boeiende kunstervaringen. Jarenlang een combinatie van beeldende kunst en poëzie die mij tot grote ergernis of ademloze bewondering bracht. Nimmer saai, altijd boeiend en vernieuwend. Dat wil zeggen sinds de dichter Gwy Mandelinck met zijn vrouw Agnes als organisatoren en bezielers optraden. Toen zij moesten afhaken en de plaatselijke middenstand vreesde in de vergetelheid te zullen raken, werd de scepter overgenomen door officiële gesponsorde conservatoren.

 

Het resultaat heb ik dit jaar opnieuw mogen aanschouwen. Ik ergerde me niet meer aan gedurfde experimenten en was niet meer ontroerd door onverwachte schoonheid. Saaiheid en voorspelbaarheid alom. Zoals een bevriende Vlaamse kunstenaar het uitdrukte: Life style. Maar het schijnt dat er meer bezoekers komen dan vroeger, dus het economisch doel is bereikt.

 

Het artistieke concept van Mandelinck is een trucje geworden. Hoewel ook op de techniek veel kritiek mogelijk is: voorgelezen gedichten die onhoorbaar zijn omdat iedereen er doorheen praat. Gedichten in het gangpad gehangen, zodat je gestoord wordt bij het lezen omdat iedereen voor je langs loopt. Catalogus uitverkocht, zodat je ook de teksten niet meer kunt lezen.

 

Maar ondanks deze teleurstelling heeft het bezoek iets opgeleverd. Een visie op wat die life style inhoudt. Het viel mij op dat er een trend waarneembaar was, zowel in de poëzie als de beeldende kunst.

Er waren natuurlijk prachtige gedichten van gerenommeerde dichters te lezen. Niet verrassend maar daarom niet minder de moeite waard. Maar daarnaast speelde de tegeltjeswijsheid de hoofdrol. Een uit zijn context gerukt citaat van Einstein gaf de toon. Daarnaast hadden velen zich uitgedrukt in regeltjes waarbij Loesje nog een begenadigd poëet genoemd kan worden.

 

Ik zal één voorbeeld geven. Stelt u zich een grote zaal voor met op de grond rijen kleine identieke huisjes gemaakt uit het vochtige zand dat men op stranden vindt. Niet eens zo’n verkeerd beeld, zo’n zaal vol van die kwetsbare huisjes. Niet erg origineel, maar het zou iets kunnen zijn, ware het niet dat aan het eind van de zaal een enorme zilveren tekst het totale beeld overheerste, om niet te zeggen: vernietigde. En wat voor een tekst: We all build a new world. Een treurig, misschien zelfs wel moralistisch zinnetje, ook nog in het Engels. Dit was niet het enige voorbeeld van life style kunst. Tekstjes die te begrijpen zijn voor de grote aantallen bezoekers, die hen even peinzend laten nadenken om vervolgens het gevoel te hebben filosofie te hebben gesnoven.

Want dat is de trend: alles moet een filosofische, moralistische of maatschappelijke teneur hebben. Plaats een paar regeltjes handgeschreven op de muur en iedereen zucht van de diepgang.

Poëzie als tegeltjeswijsheden.

 

Wat de beeldende kunst betreft is de expressie verdreven. Plaats een ding op een voetstuk, geef het een naam en leg in een catalogus uit welke diepzinnige betekenis dat ding heeft. Of welk protest wordt bedoeld.

 

Ziedaar de trend. Waar kunst voorheen meestal een zoektocht was, zowel in taal als in beeld, soms met een ontdekking als resultaat maar vaak ook eindigend in een vraag, heeft de life style een bedoeling, geeft het een antwoord. Welwaar in soms pretentieuze raadselachtige taal of beeld, maar niettemin zonder eigen expressie. Vandaar dat het saai is, niet verrassend maar vervelend. Geen kunst maar fake kunst, ofwel kitsch.

 

 

 

 

Deel dit berichtShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone
Theo Monkhorst

Theo Monkhorst

Theo Monkhorst was journalist, politiek adviseur, politicus en columnist. Sinds 2005 heeft hij vijf romans, vier bundels gedichten, een bundel vertaalde poëzie, twee toneelstukken en een groot aantal columns en korte stukken gepubliceerd. Hij werkt aan een nieuwe roman en nieuwe gedichten
Theo Monkhorst

Latest posts by Theo Monkhorst (see all)

Over Theo Monkhorst

Theo Monkhorst was journalist, politiek adviseur, politicus en columnist. Sinds 2005 heeft hij vijf romans, vier bundels gedichten, een bundel vertaalde poëzie, twee toneelstukken en een groot aantal columns en korte stukken gepubliceerd. Hij werkt aan een nieuwe roman en nieuwe gedichten