Monkhorst trefzeker  

 

Deze maand oktober presenteert Theo Monkhorst zijn nieuwe boek De Zegen van Weemoed. Het Theater aan het Spui is de vertrouwde locatie. Paul van Vliet leest voor uit het werk. Laat het maar aan de auteur over om van deze première andermaal een literaire gebeurtenis te maken. Den Haag mag zuinig zijn op mensen als Monkhorst. Zij roeien ook bij het klimmen der jaren – de schrijver nadert inmiddels de 80 – onversaagd door met de riemen die hen ter beschikking staan.

 

Het gaat in De Zegen van Weemoed vooralsnog om een dubbelroman, maar uiteindelijk moet een nog te verschijnen deel een trilogie completeren. Het gaat om het leven, werken en piekeren van de hoofdpersoon Pieter Fransman, journalist, die werkende weg schrijver en dichter wordt en als de vaandeldrager van een eeuw vol belevenis fungeert. Het boek is dus tegelijkertijd of misschien wel in de eerste plaats een kroniek van onbestendige en onzekere tijden die een mensenleven beheersen.

 

Er zit zoals meestal bij Monkhorst zeker autobiografisch materiaal in dat de setting van het verhaal extra kleurt maar toch minder dan in veel voorgaand werk. Pieter Fransman overkomt heel veel in zijn leven. Het eerste deel van de dubbelroman gaat vooral over zijn bestaan waarin veel gelukkige momenten toch ook met onheil en ongeluk vervlochten zijn en met de dood van zijn jonge vrouw Trix als heersend element van eenzaamheid dat zijn verdere leven lijkt te gaan bepalen.

 

Dat verandert eigenlijk pas in het tweede deel als Pieter, inmiddels een eigenaardige man op jaren met interesse voor de bottle en de gentle sex, verzeild raakt in wat lijkt als een complot rondom het fenomeen van artificiële intelligentie dat de wereld gaat bedreigen. Samen met Lena, de weduwe van zijn vriend Leo, een filosoof, van wie hij als het ware de zorg voor de grote dreiging erft, gaat hij een eenzame strijd aan vol twijfels en wantrouwen jegens de wereld rondom. Als hij duidelijke aanwijzingen heeft dat Leo geen zelfmoord heeft gepleegd maar is vermoord of als er bij ze wordt ingebroken stapt Pieter Fransman, tekenend voor zijn geïsoleerd bestaan, niet naar de politie maar ploegt alleen verder samen met Lena, intussen zijn eigen minnares geworden.

Hier vandaan krijgt de roman steeds meer het karakter van een thriller, gelardeerd met brieven van opa Pieter aan zijn jonge kleinzoon Walid waarin hij waarschuwt en zijn zorgen uit. Dat houdt de spanning er in. De oplossing wordt nog niet geboden. Dat is de cliffhanger die de lezer naar het derde deel van de trilogie moet leiden, het slotdeel dus dat nog even op zich laat wachten.

Voor ‘weemoed’ uit de titel van het boek, laat staan voor ‘de zegen’ ervan is vooralsnog dus weinig plaats. Pieter is een oude man vol zorgen. Diens basisidee om als 45-jarige een boek te schrijven als ware de auteur 75 is dus vermorzeld door wat Monkhorst bij alle twijfel trefzeker ‘krimpende tijd’ noemt.

 

Na de De blijmoedige leugenaar slaagde Theo Monkhorst er wederom in om binnen een relaas van emotie en spanning de aandacht vast te houden en dat is op zich al een niet geringe prestatie voor een trilogie, die nog in wording toch reeds 547 bladzijden beslaat.

Deel dit berichtShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone
Han Mulder

Han Mulder

Han Mulder (1935) is journalist en columnist. Hij was o.m. hoofdredacteur van het Leidsch Dagblad, reportageredacteur van Het Parool, werkte voor radio en televisie (o.m. Met het Oog op Morgen, Den Haag Vandaag en Brandpunt), schreef een wekelijkse column in Haagsche Courant en GPD-bladen. Hij verzorgt momenteel een column in het Archeologie Magazine en is lid van de redactie van de Internationale Spectator.
Han Mulder

Latest posts by Han Mulder (see all)

Over Han Mulder

Han Mulder (1935) is journalist en columnist. Hij was o.m. hoofdredacteur van het Leidsch Dagblad, reportageredacteur van Het Parool, werkte voor radio en televisie (o.m. Met het Oog op Morgen, Den Haag Vandaag en Brandpunt), schreef een wekelijkse column in Haagsche Courant en GPD-bladen. Hij verzorgt momenteel een column in het Archeologie Magazine en is lid van de redactie van de Internationale Spectator.