Over Corona en mazzel

 

Dit gaat over Corona, mijn moeder en mazzel. Niet noodzakelijk in die volgorde. Mijn moeder was ongeveer even oud als ik nu ben, al tien jaar weduwe, goed bij de pinken, niet al te goed ter been. Ze woonde in wat toen een bejaardentehuis heette en werd goed verzorgd. Wij spraken wekelijks over wat er in de krant stond en op de tv te zien was, vooral ook over politiek. Op een dag zei ze: ‘Ik verveel me, hoef voor niemand meer te zorgen en nooit meer de vuilnisemmer buiten te zetten. Ze zorgen goed voor mij, maar ik verveel me dood. Ik vind er niets meer aan.’ Ze zou nog vijftien jaar leven.

Dat zette mij aan het denken. Ik had een actief maatschappelijk leven, verveelde mij nooit, maar dacht: Als ik nu eens alleen kom te staan, niet meer hoef te werken, zal ik me dan ook gaan vervelen? Aangezien ik van plan was oud te worden, was dat een goede vraag. Dus vroeg ik mij af wat ik moest doen als niemand mij meer nodig heeft, als mijn doel niet meer buiten mij ligt? Mijn antwoord was simpel: als mijn doel niet meer buiten mij ligt, dan moet het binnen mij liggen. Dan moet ik de bron in mijzelf aanboren. Dus besloot ik om weer gedichten te gaan schrijven, zoals ik in mijn jeugd had gedaan. Van het een kwam het ander en inmiddels heb ik vele gedichten en romans geschreven. Het werk buiten mij is vervangen door dat binnen mij. Vervelen doe ik mij nooit, ook niet als ik alleen ben.

Nu de Corona epidemie. Ik lees deskundigen van allerlei slag in de kranten en zie en hoor ze in allerlei tv en radio programma’s vertellen wat je moet doen als je ver moet blijven van de buitenwereld. Eenzaamheid, verveling is een van de belangrijkste onderwerpen om de zendtijd en de pagina’s mee te vullen. Iedereen is deskundig en heeft er een mening over. Speciale telefoondiensten zijn opgetuigd om mensen een gewillig oor te lenen. Prima. Laat ik mijn aandeel leveren. Als ervaringsdeskundige.

Verveling, kan worden bestreden door naar anderen te luisteren, voor de mensen om je heen te zorgen als die er zijn, je huis op te knappen en ga zo maar door. Maar ook door voor jezelf te zorgen. Door in jezelf te zoeken naar iets dat bij je past, hoewel je het nooit hebt gedaan. Dat kan door nu eindelijk eens die verhalen te schrijven voor je kleinkinderen – ja ook als je niet kunt schrijven, dat komt wel – foto’s te maken die niemand hoeft te zien, maar die jij bijzonder vindt, een bijzondere tafel te timmeren omdat je altijd al wilde timmeren maar dat niet durfde omdat je boekhouder was, aan je auto te sleutelen, ook als je daarvoor eerst nog allerlei handboeken moet opslaan. Kortom door in jezelf te kruipen, je eigen bron aan te boren en dat serieus te nemen.
Vooral dat laatste is belangrijk. Als ik destijds niet besloten had tijd vrij te maken om te schrijven en dat vol te houden, ook als de eerste gedichtenbundels en romans nog steeds in de la liggen, dan verveelde ik mij nu dood.

Tenslotte mazzel. Ik heb mazzel dat ik mij nu niet verveel, behalve als ik dat toelaat omdat het mij op gedachten brengt, doordat mijn moeder dat toen zei en ik naar haar luisterde. Ik heb mazzel omdat het mij gelukt is te schrijven wat ik wilde en nog steeds de conditie heb om dat te doen. Ik heb mazzel dat ik getrouwd ben met iemand die mij de ruimte geeft, ook al omdat ze zichzelf niet verveelt. Ik heb mazzel dat ik niet werkloos ben en in een huis woon waar ik mij kan terugtrekken. Met andere woorden, ik verveel mij vooral niet omdat ik gruwelijke mazzel heb.

Maar wie weet, misschien dat jij, lezer, ook wel een beetje mazzel kunt uitlokken.

 

 

 

Theo Monkhorst
Latest posts by Theo Monkhorst (see all)

Over Theo Monkhorst

Theo Monkhorst was journalist, politiek adviseur, politicus en columnist. Sinds 2005 heeft hij vijf romans, vier bundels gedichten, een bundel vertaalde poëzie, twee toneelstukken en een groot aantal columns en korte stukken gepubliceerd. Hij werkt aan een nieuwe roman en nieuwe gedichten