Laatste kwartier?

 

Een halve eeuw geleden is de katholieke filmkeuring ermee gestopt. De gewone had je natuurlijk ook, maar die zag meer door de vingers. De roomse variant, de katholieke film centrale (KFC) had een extra zintuig voor laster jegens het Opperwezen en de curie. Voorts was er een uitgesproken preoccupatie met de schaars geklede medemens. Men was daar sterk op tegen.

Katholieke dagbladen publiceerden in hun wekelijkse agenda de uitkomsten van het college van keurders, waartoe altijd wel enkele pastoors behoorden. De categorie films die als meest verwerpelijk uit de bus kwam, kreeg het predicaat ‘ontraden’. Als je er toch heen ging, was dat een dagelijkse zonde. In het vagevuur werden nieuwe houtblokken voor de open haard aangedragen.

Terugblikkend denk je dat een bioscoopexploitant wel blij was met het vonnis ‘ontraden’, een geheid volle bak, nietwaar? Dit is echter een val waar de geschiedschrijving wel meer intrapt, altijd kind van de eigen tijd. Die bioscoopbaas was namelijk helemaal niet blij. De televisie was er net. Des avonds stond het wonder wel eens aan in de etalage van een radiowinkel, een gigantische kast met een piepklein schermpje in zwart en wit. De bioscoop vervulde eventjes – langer dan twee generaties heeft het niet geduurd – de rol van schouwtoneel. De sociale controle in de wijk was groot. Wie naar een ontraden, in de volksmond doorgaans ‘verboden’ genoemde, film ging, zette in de parochie zijn goede naam op het spel. Verder lezen

Geen betonblokken langs de Kudamm  

 

De Berlijnse Kurfürstendamm is een wereldberoemde flaneerboulevard, dagelijks bezocht door tienduizenden mensen. Ze slenteren rond, kijken etalages, gaan winkels binnen, eten een ijsje, drinken koffie op het terras. Het hele jaar door zijn de brede trottoirs, links en rechts van het drukke verkeer, gevuld met toeristen uit binnen- en buitenland, en natuurlijk met Berlijners zelf.

Anders gezegd, een ideaal doelwit voor aanslagen.

De vrachtwagen die de Kerstmarkt bij de Gedaechtniskirche vorig jaar in een slagveld veranderde, kwam voor de meeste mensen als een donderslag bij heldere hemel. In theorie hield iedereen er rekening mee, maar de dreiging bleef abstract. Zo gaat dat nu eenmaal. Pas toen de nachtmerrie werkelijkheid werd, kenden de verbijstering en de ontreddering geen grenzen.

Dat bloedbad leidde vooral tot kritiek op de opsporingsinstanties, die de zaak hadden laten versloffen, en minder tot een roep om fysieke veiligheid. De gevolgen voor de stad waren dan ook nogal overzichtelijk. Verder lezen

Life style in Watou  

 

Watou, een dorpje in de Vlaamse Westhoek aan de Franse grens, is voor mij vele herinneringen aan meer dan boeiende kunstervaringen. Jarenlang een combinatie van beeldende kunst en poëzie die mij tot grote ergernis of ademloze bewondering bracht. Nimmer saai, altijd boeiend en vernieuwend. Dat wil zeggen sinds de dichter Gwy Mandelinck met zijn vrouw Agnes als organisatoren en bezielers optraden. Toen zij moesten afhaken en de plaatselijke middenstand vreesde in de vergetelheid te zullen raken, werd de scepter overgenomen door officiële gesponsorde conservatoren.

 

Het resultaat heb ik dit jaar opnieuw mogen aanschouwen. Ik ergerde me niet meer aan gedurfde experimenten en was niet meer ontroerd door onverwachte schoonheid. Saaiheid en voorspelbaarheid alom. Zoals een bevriende Vlaamse kunstenaar het uitdrukte: Life style. Maar het schijnt dat er meer bezoekers komen dan vroeger, dus het economisch doel is bereikt.

 

Het artistieke concept van Mandelinck is een trucje geworden. Verder lezen

Bannon: ‘Het presidentschap van Trump is over’  

 

Virginia – ‘Vertrek je zelf, of sturen we je weg?’. Stephen (Steve) Bannon koos voor het eerste. De politiek-strategische topadviseur en vertrouweling van president Donald Trump stapte vlak voor het weekeinde op, maar sprak bij zijn vertrek uit het Witte Huis onheilspellende woorden: ‘Het presidentschap waar we voor gevochten hebben, en dat we gewonnen hebben, is over. Er breken andere tijden aan. Maar ik zal ook buiten het Witte Huis voor de president blijven vechten’.

Geen wonder dat die opmerking de geruchtenstroom op gang brengt dat Trump voor het einde van zijn periode van vier jaar zal aftreden. Er kan zelfs al op gewed worden…

 

Bannon is met vlijmscherp geslepen messen vertrokken en heeft de oorlog verklaard aan ‘Washington’; aan het politieke (Republikeinse en Democratische) establishment in de Amerikaanse regeringsstad. Hij trekt ten strijde tegen de media (‘de pers moet gewoon haar mond houden’) en het bedrijfsleven.

Opmerkelijk, want met zijn Breitbart-nieuwssite overspoelde hij Amerika jarenlang met hoogst subjectieve berichtgeving. En via dat bedrijfsleven heeft hij als bankier en ondernemer goud verdiend. Verder lezen

Volkslied

 

Al ruim een half jaar kijken we naar de formatie van een kabinet. Veel geheimtaal, gewichtigdoenerij en de opwellende gedachte dat het er eigenlijk niet zoveel toedoet. Het land zonder kabinet draait gewoon door. Sterker nog, de vaderlandse economie staat er zo ongeveer beter voor dan ooit. Dat versterkt het al bestaande vermoeden dat regeren ook tot veel onrust en verstoring leidt.

Maar gelukkig was er deze week ‘breaking news’. De onderhandelende partijen, al enige tijd VVD, CDA, D66 en ChristenUnie, zijn het over een belangrijk punt eens geworden. Het Wilhelmus, ons volkslied dus, moet volledig in ere worden hersteld. Het lied moet weer verplicht op school worden onderwezen en daarbij in een mooi historisch perspectief worden geplaatst.

Beschamend, een ander woord past hier niet. Je bent maandenlang moeizaam bezig met het bereiken  van politieke overeenstemming tussen vier nogal verschillende partijen en wat rolt er als een van de eerste nieuwe speerpunten uit: eerherstel van het volkslied. Verder lezen