Het demasqué van de VVD

 

 

‘Asfalt, veiligheid en goede financiën. Dat zijn de klassieke VVD-thema’s. Pas toen we daarop terugvielen, werden we de grootste’. Aldus voormalig staatssecretaris Fred Teeven deze week in een interview in de NRC.

Nu zegt Teeven wel vaker ondoordachte dingen, maar ditmaal kwam het recht uit zijn hart. Net als zijn ontboezeming in 2017 dat hij bewust bezuinigde op de rechtsbijstand, ‘waardoor advocaten minder tijd hebben voor hun cliënt, zodat de verdediging niet veel meer voorstelt en de straffen hoger uitvallen’.

 

Voor mij is dat het demasqué van de VVD. Asfalt op plaats 1. En lacherig doen over klimaat en milieu. ‘Dat verkocht destijds voor geen meter’. En: ‘Ik krijg dit najaar een kleinkind, dus ik snap ook wel dat ik mijn afval moet scheiden. Maar daar houdt het toch wel op’.

 

En dan is deze egotripper nog verbaasd dat hij te licht is bevonden voor de Raad van State. Ook  staatssecretaris was, achteraf gezien, eigenlijk te min voor hem. ‘Ik had minister willen worden’.

 

De nummer 3 van de VVD (in 2010) heeft alvast zijn autobiografie gepubliceerd. Na zijn gedwongen aftreden en een kort intermezzo als buschauffeur is hij nu lobbyist aan het Haagse Lange Voorhout.

 

Lobbyen is een vak dat tact, geduld en inlevingsvermogen vergt.

Ik houd mijn hart vast.

CORONA: VOOR WIE ZIJN DE RESTVERSCHIJNSELEN?

 

Iedereen kan Covid-19 krijgen. In die zin maakt het virus geen onderscheid. Ben je rijk, ga je naar Noord-Italië op wintersportvakantie. Ben je arm, woon je dicht op elkaar gepakt in een asielzoekerscentrum waar covid-19 is uitgebroken. Maar wie betalen, ziek of niet ziek, uiteindelijk de rekening van corona? Dat konden we raden, toch?

 

Vrouwen om te beginnen. Ze worden met de lockdown vaker slachtoffer van huiselijk geweld. En neem Somalië, waar genitale verminking nog vaak voorkomt. Daar zorgt de lockdown er voor dat veel meer vrouwen en meisjes genitaal worden verminkt: ze worden massaal slachtoffer van grootschalige huis-aan-huisacties.

Zwarte Afro-Amerikanen om een volgende groep te noemen, veel meer dan hun witte landgenoten: het coronavirus maakt onder dit deel van de Amerikaanse bevolking veel meer slachtoffers.

Jongeren dan: de arbeidsmarkt zit voor schoolverlaters bijna op slot als gevolg van de economische recessie, waarin we nu zitten. En van die schoolverlaters hebben degenen met de laagste opleiding natuurlijk weer minder kans op werk dan hun leeftijdgenoten met meer opleiding.

De werkloosheid loopt op en dat betekent dat de flexwerkers en de laagst opgeleiden het eerste hun baan verliezen. En bovendien gaan de klappen vallen waar zij vaak nog een baan kunnen krijgen: in de horeca en in de toeristische sector.

Op de scholen, die langzaamaan de poorten weer openen, is de corona-lockdown het meest fnuikend voor de leerlingen met een taalachterstand of andere leerproblemen, denk aan de kinderen met ouders die geen of slecht Nederlands spreken.

Kortom, het is met corona net als met alle andere rampen: de kans dat je wordt getroffen en echt in de problemen komt, is groter als je armer bent en aan het kortste eind van de macht trekt.

 

Dus kabinet, hoezo miljarden in zombiebedrijf KLM storten?

 

Homo-genezing nu wettelijk verboden

 

Het is 2020 en het klinkt ongeloofwaardig, maar nog steeds worden ieder jaar tussen de 1000 en 2000 meestal jonge homoseksuelen in Duitsland onderworpen aan een vorm van therapie om deze duivel uit te drijven. Vooral in streng-religieuze kringen uiteraard. Dat gebeurt met indoctrinerende gesprekken, lichttherapie, electroshocks en demonen-uitdrijving. Vaak dragen de slachtoffers hun hele leven de psychische gevolgen daarvan met zich mee, die soms tot zelfdoding leiden.

De wetgever probeert al jaren een eind te maken aan deze praktijken. Een voorstel van de Groenen uit 2013 haalde het niet. In 2018 sprak het Europees Parlement zich uit tegen de zogenaamde homo-genezing en vervolgens diende minister Spahn van Volksgezondheid (CDU en zelf homoseksueel) in februari 2019 een nieuw wetsvoorstel in, dat nu door de Bondsdag is aangenomen. Een lange weg. Je zou zeggen dat hierover niet veel discussie kan ontstaan, maar het is wel degelijk controversieel en dat heeft vooral met de leeftijdsgrens te maken.

In Spahns voorstel wordt een dergelijke behandeling verboden voor jongeren onder de 18 of mensen die niet wilsbekwaam zijn. Verder lezen

Deskundigen of toch maar politici?

 

De deskundigen hebben in deze coronadagen veel te vertellen. Er zijn er al veel in de publiciteit gepasseerd, maar er is een groepje vaste vertolkers van de corona-ellende met wie je je bijna vertrouwd gaat voelen. RIVM-directeur Jaap Van Dissel is intussen een soort schaduw-premier geworden, maar ook Erasmus-voorzitter Ernst kuipers, microbiologe Ann Vossen en super-intensivist Diederik Gommers zijn vaker op tv te zien dan de nog altijd echte premier Rutte. En dan zijn er aan de zijlijn nog het venijnige keffertje Ab Osterhaus en de immer zeer koele en met een opvallend grijs funkkapsel getooide Marion Koopmans. Osterhaus en Koopmans vind ik het minst sympathiek, beiden hebben ooit gewerkt bij het RIVM en vooral Osterhaus lijkt er op uit om te laten merken dat hij het eigenlijk veel beter weet dan dat achtenswaardige instituut in De Bilt.

Deze en andere deskundigen bepalen  voor een belangrijk deel het beleid in deze zwaarste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. Opvallend en ook nogal verontrustend is dat ze het op diverse vlakken niet met elkaar eens zijn. Dat geldt overigens niet alleen op nationaal niveau, maar ook internationaal is het verschil in aanpak opmerkelijk. In Wit-Rusland moeten de mensen het  doen met een dictatoriaal voorgeschreven slok wodka, de Zweden gaan het virus te lijf met zeer losse hand en Spanje ontwaakt lichtjes uit de zwaarst mogelijke lock-down.

Het is de vraag of je bij een dergelijke unieke crisis wel verwijten mag maken, maar de Nederlandse aanpak was vanaf het begin bepaald niet vlekkeloos. Verder lezen

Over Corona en mazzel

 

Dit gaat over Corona, mijn moeder en mazzel. Niet noodzakelijk in die volgorde. Mijn moeder was ongeveer even oud als ik nu ben, al tien jaar weduwe, goed bij de pinken, niet al te goed ter been. Ze woonde in wat toen een bejaardentehuis heette en werd goed verzorgd. Wij spraken wekelijks over wat er in de krant stond en op de tv te zien was, vooral ook over politiek. Op een dag zei ze: ‘Ik verveel me, hoef voor niemand meer te zorgen en nooit meer de vuilnisemmer buiten te zetten. Ze zorgen goed voor mij, maar ik verveel me dood. Ik vind er niets meer aan.’ Ze zou nog vijftien jaar leven.

Dat zette mij aan het denken. Ik had een actief maatschappelijk leven, verveelde mij nooit, maar dacht: Als ik nu eens alleen kom te staan, niet meer hoef te werken, zal ik me dan ook gaan vervelen? Aangezien ik van plan was oud te worden, was dat een goede vraag. Dus vroeg ik mij af wat ik moest doen als niemand mij meer nodig heeft, als mijn doel niet meer buiten mij ligt? Mijn antwoord was simpel: als mijn doel niet meer buiten mij ligt, dan moet het binnen mij liggen. Dan moet ik de bron in mijzelf aanboren. Dus besloot ik om weer gedichten te gaan schrijven, zoals ik in mijn jeugd had gedaan. Van het een kwam het ander en inmiddels heb ik vele gedichten en romans geschreven. Het werk buiten mij is vervangen door dat binnen mij. Vervelen doe ik mij nooit, ook niet als ik alleen ben.

Nu de Corona epidemie. Verder lezen