Macron toont zich de nieuwe leider van Europa

 

De Fransen hadden de afgelopen tijd de beslissende stem toen twee prominente Nederlandse politici topfuncties in Europa misliepen. Frans Timmermans werd niet de voorzitter van de Europese Commissie en Jeroen Dijsselbloem werd niet namens Europa voorgedragen als de nieuwe topman van het Internationale Monetaire Fonds. Daarentegen ging de benoeming van de Belgische premier Charles Michel tot nieuwe voorzitter van de Europese Raad van een leien dakje. Premier Rutte, die weliswaar zijn ambitie voor deze baan altijd heeft ontkend, maar desondanks een rol van betekenis binnen het forum van Europese politieke had opgebouwd, had slechts het nakijken.

Voor de Fransen telt dat zij zich altijd onvoorwaardelijk gesteund weten door de Belgen. Hoe groot het economische gewicht van Nederland ook is, in politiek opzicht blijft Nederland in Europa een dwerg. Het is een schrale troost dat wij de zelf benoemde grootste van de kleine landen in Europa zijn. Daarbij zal het onze onderhandelingspositie bepaald niet geholpen hebben dat Nederland bij monde van minister van Financiën Hoekstra het voortouw nam in het verzet tegen het Franse plan om een nieuw noodfonds op te richten ter vermindering van de groeiende economische verschillen binnen de eurozone. Ook de in Parijs als een overval gekwalificeerde vergroting van het Nederlandse aandeel in Air France-KLM zal ons bij de Fransen niet populairder hebben gemaakt. Verder lezen

Elektrische step aan banden

 

Als in deze stad een probleem is opgelost, gaan de Berlijners naarstig op zoek naar een nieuwe ergernis, zei laatst iemand tegen mij. Klopt. En de nieuwste ergernis was te voorzien: de elektrische step, hier e-scooter of e-roller genoemd, is velen een doorn in het oog. Er rijden er 6000 rond. Pas 7 weken is het voertuigje toegestaan en de balans is niet bepaald hoopgevend. Ze rijden op de stoep, na gebruik worden ze ergens neergekwakt, er gebeuren ongelukken, (vooral bejaarde) voetgangers vallen erover – enfin in Amsterdam is het al net zo. Er zijn 34 ongelukken gebeurd (althans geregistreerd), bijna allemaal veroorzaakt door de berijder, in 27 gevallen waren ze licht gewond en 7 berijders zelfs ernstig.

De trottoirs in Berlijn zijn vaak zeer breed en nodigen uit tot fietsen (vervelend) en nu dus steppen (nog vervelender), hoewel het formeel niet mag. Verder lezen

Kruijswijk: Knap én kleurloos

 

De derde plek in de Tour de France  voor Steven Kruijswijk is een geweldige prestatie. Het gaat om de belangrijkste meerdaagse wielerwedstrijd in de wereld. Ruim drie weken lang hebben ontelbare mensen van allerlei slag hun kelen schor geschreeuwd om de renners op te zwepen tot grootse prestaties. Want groots is het om deze wielerkoers alleen al uit te rijden. En om zo’n wedstrijd temidden van de allerbeste wieleratleten als derde te beëindigen, is razend knap.

Maar oh, wat is onze hoop in bange tourdagen tegelijk ontzettend saai. Er komt niet alleen geen onvertogen woord over zijn lippen, zijn teksten zijn vooral obligaat, voorzichtig en beleefd. En fietsend doet hij exact hetzelfde. Ik heb twee nogal tuttige aanvalletjes in beeld gezien, maar vooral fietste hij nogal kleurloos mee, zij het zeker in de bergen meestal behoorlijk vooraan. Dat gebeurde doorgaans wel achter zijn voornaamste knechten, een Belg en een Nieuw-Zeelander.

Een andere voorname knecht, de Belg Wout van Aert, was toen al door een val uitgeschakeld. Die uitschakeling begroette Kruijswijk al even lankmoedig als alle momenten van vreugde en verdriet. Iedereen zou het hebben  begrepen als hij bij het uitvallen Van Aert eens flink had gescholden, maar Kruijswijk vond het voornamelijk heel vervelend. En we moesten volgens elkaar voortdurend napratende verslaggevers maar eens op Kruijswijk letten in de derde week. Dan zou deze man pas goed losbarsten. Maar Kruijswijk bleef beschaafd in het spoor van anderen. We moesten het doen met de door diezelfde verslaggevers uitgesproken overtuiging dat de Nederlandse topper ongetwijfeld keihard zou hebben toegeslagen in het deel van  de bergetappe dat door noodweer moest worden geschrapt.

Dat het toch een buitengewoon opwindende Tour werd, was vooral te danken aan het ontbreken van viervoudig winnaar Chris Froome, de geringe onderlinge verschillen en de prestaties van twee jonge Franse renners, Pinot en vooral Alaphilippe. Zij gaven deze Tour kleur met aanvalslustig wielerwerk en onverwachte wendingen. Kruijswijk is sympathiek, maar het ontbreekt hem aan grinta, de Italiaanse wielerterm voor lef. Hij zal nooit de Tour de France winnen, ook al niet omdat een Colombiaans jongetje van 22 deze editie op zijn sloffen won en dat de komende zes, zeven jaar opnieuw zal doen. Dat snijdt ook de pas af voor Tom Dumoulin, die overigens ook zelden betrapt wordt op stevige uitspraken en gewaagde aanvalspogingen. Neerlands wielerhoop moet zich dus maar richten op veldrijder Mathieu van der Poel. Hij werd gisteren na een forse valpartij Europees kampioen mountainbiken, een discipline waarin hij nauwelijks een jaar actief is.   Verder lezen

Mag het kabinet tevreden zijn?  

 

Het kabinet heeft de eerste helft van deze kabinetsperiode afgesloten. En dat gebeurde met nauwelijks ingehouden tevredenheid. De laatste peiling liet dan ook een mooie score  zien: 47 procent van de ondervraagden toonde zich content met het beleid, een opmerkelijk verschil met de magere score van 33 procent bij het begin van deze kabinetsperiode. De vraag is natuurlijk of er rede is voor deze genoegzaamheid.

De gunstige cijfers zijn vooral veroorzaakt door het bereiken van  twee belangrijke akkoorden, die over de pensioenen en die over het klimaat. Voorwaar twee staaltjes van politieke krachtpatserij, die bewondering verdienen. Maar helpen beide akkoorden de samenleving ook echt vooruit of gaat het om typische compromissen, waarbij de geit en de kool worden gespaard?

Interessant is in dit verband het besluit dat afgelopen vrijdag op de laatste vergadering voor de vakantie werd genomen over het vuurwerk. Verder lezen

Waarom de Amerikaanse vrouwen wereldkampioen worden  

 

Het moet wel heel raar lopen willen de Amerikaanse vrouwen geen wereldkampioen voetbal worden, voor de vierde keer. Het Amerikaanse team steekt met kop en schouders boven de nogal armetierige rest uit. Er zijn nog een paar teams, waaronder Nederland, die er een enkele maal een hoogstandje uit persen, maar het algemene niveau is bedenkelijk laag. Wat het toch leuk maakt, is dat Nederland op dit podium voor het eerst een klein woordje meespreekt, dat er fris en ongegeneerd enorme fouten worden gemaakt en dat het natuurlijk wel om de vrouwentak van de mondiaal grootste sport gaat.

Het wordt nogal opmerkelijk gevonden dat een land als Amerika in het vrouwenvoetbal zo dominant is. Verder lezen