Lluis Llatch  

 

Het is voor een  buitenstaander moeilijk een positie te kiezen in de strijd voor onafhankelijkheid van Catalonië tegen het centrale Spaanse gezag in Madrid. Je moet Catalaan zijn om het te kunnen begrijpen, is mij menigmaal verteld. Maar dat valt niet mee in een tijd, waarin versplintering en verbeten nationalisme worden geacht niet de meest vruchtbare denkrichtingen te zijn. We zijn al snel geneigd te denken aan afschrikwekkende ontwikkelingen, zoals die zich recent op de Balkan en in de Kaukasus hebben voorgedaan. En ook de Spanjaarden zelf zijn nog maar net bekomen van de niets ontziende strijd van de Baskische afscheidingsbeweging ETA om een eigen staat te vestigen.

Maar veel Catalanen kunnen het uitleggen. Ze zijn het beu om als meest welvarende Spaanse regio op allerlei manieren te worden achtergesteld en tegengewerkt. De Catalaanse vrijheidsbeweging is al vele jaren actief. Met name onder het dictatoriale regiem van generaal Franco was er heftig ondergronds verzet tegen ‘Madrid’.

Aan het eind van de jaren zeventig woonde ik in Washington en ontmoette daar via een Nederlandse onderzoeker twee Spaanse wetenschappers, die verbonden waren aan het National Institute of Health. Verder lezen

Rolstoel  

 

Een mens is nooit te oud voor nieuwe ervaringen. Zo zat ik vorig weekend voor het eerst in mijn aardse bestaan in een rolstoel. Dat klinkt dramatischer dan het is, maar ik ga het ook weer niet afdoen als een klein stapje terug. Trouwens, kleine stapjes horen typisch tot de ervaringswereld van een rolstoelgebruiker. Ze zijn een dribbelaar op wielen.

 

Het was een zeldzame zonnige zondagmiddag, een schaars verschijnsel in deze vroege herfst. Met vrouw op bezoek in Museum Voorlinden in Wassenaar. Ik daar voor het eerst. Dat is op zich al geen beste beurt voor een zelfverklaarde kunstliefhebber vol ambities en nog veel meer pretenties. En Voorlinden, dat prachtige samengaan van kunst, architectuur en natuur was inmiddels nota bene al meer dan een jaar zomaar te kijk en te geef.

Akkoord, mijn vrouw was er voor de vijfde keer, dus het kunstzinnig blazoen van de familie bleef onaangetast. Maar als bewoner van Den Haag – dat is een gemeente die aan Wassenaar grenst – diende ik me al geruime tijd ernstig te schamen. Uitvluchten genoeg. Zo fiets ik niet meer, met de auto is het langszij het uitbundig lover rondom het landgoed ingewikkeld plussen en minnen.

Verder lezen

Genderplassen  

Sinds de sociale media vrijwel gemeengoed zijn geworden, ontstaan er nogal eens discussies die de vorm van een veenbrand aannemen. Een brand dus zonder al te veel schade, maar steeds weer oplaaiend en nagenoeg niet te bestrijden.

Al een paar weken woedt een discussie over genderneutraliteit en wildplassen. Gender is een vrij nieuwe term om niet aangeboren verschillen tussen man en vrouw aan te duiden, wildplassen is van alle tijden, maar trekt grote aandacht, nadat een wildplassende vrouw een boete kreeg omdat ze volgens de rechter ook wel van een mannenplasplek gebruik had kunnen maken.

De rechter schijnt het wat genuanceerder te hebben gezegd, maar het blijft toch merkwaardig vrouwen in hoge nood te verwijzen naar een plek, die duidelijk bedoeld is voor mannen. Verder lezen

Erfgoedontwikkeling in Maarssen  

 

De voortvarende mevrouw Maya Meyer Bergmans die al eerder dit jaar een aantal bijzondere locaties in den lande verwierf, waaronder het paleis Soestdijk, mag zich via MeyerBergman Erfgoedontwikkeling sinds kort eigenaar noemen van de buitenplaats Doornburgh in Maarssen. Op 16 september ging daar een tentoonstelling open met werk van 17 kunstenaars uit vooral Amsterdam en Den Haag. Dat is een voorbeeld van de culturele invulling die mevrouw Meyer waarschijnlijk voor ogen staat. Dat landgoed was eigendom van de Reguliere Kanunnikkessen van het Heilig Graf, maar omdat het met de stand van de eerwaarde zusters steeds beperkter gesteld raakte, kon men de kar niet langer trekken.

Ik was bij de opening van de expositie. Het was matig weer en de tom-tom liet ons bij de terminale aanwijzingen van het traject daarheen in de steek. Dat was die tom-tom niet echt kwalijk te nemen want buitenplaats Doornburgh bleek een ongebruikelijk opgetrokken woon- en leefcomplex. Het klassieke landhuis, statig en zeer voornaam, riep geen twijfel op, maar het was gesloten en toonde trouwens geen directe sporen van recente bewoning. Maar de tentoonstelling bleek uiteindelijk te zijn in de redelijk belendende uit vooral beton opgetrokken ‘priorij’ die pas uit 1966 dateerde. Strak, lange gangen¸ met een toefje Berlage. Verder lezen

Wat te doen met de AfD?  

 

De pittigste tekst kwam deze week van Sigmar Gabriel, sociaal-democraat, de Duitse minister van Buitenlandse Zaken. Hij is woedend en treurig, dat na de verkiezingen van zondag 24 september `in de Rijksdag naar alle waarschijnlijkheid weer echte nazi´s op het spreekgestoelte  zullen staan, voor het eerst sinds 1945.´

 

Grote woorden, maar helaas geen onzin. Wat lange tijd werd afgedaan als een voorbijgaand randverschijnsel in de Duitse politiek, een beweging die geleid werd door onbenullige kletsmajoors, is een echte bedreiging geworden. Als er vandaag verkiezingen zouden zijn, zou de AfD de vierde of de vijfde partij van het land worden. In 2013 haalden ze nog net niet de kiesdrempel van 5 procent, maar dan gaan ze nu royaal overheen. Volgens de peilingen komen ze uit op 9 of 10 procent van de stemmen. Dat zijn heel wat zetels, want de Bondsdag telt rond de 630 zetels (en soms meer, dat aantal wisselt als gevolg van het kiesstelsel.)

 

Niet dat de kans bestaat dat de AfD ooit zal meeregeren, want geen enkele partij wil met deze mensen samenwerken, nee, de bedreiging ligt in het feit dat de club een landelijk verzamelpunt is geworden van de akeligste rechtspopulisten die je je maar kunt voorstellen. Mensen die niet gedreven worden door een verstandig soort conservatisme, maar door haat, rancune, bitterheid. Beangstigende agressie, die zich vooral richt op Merkel en haar geestverwanten en op vluchtelingen, waarvan er meer dan een miljoen in Duitsland zijn binnengekomen. Verder lezen