Solidariteitsbelasting

 

De cultuursector is, als het gaat om werk voor makers, maar ook om cultuurbeleving voor toeschouwers en toehoorders, een van de zwaarst door coronamaatregelen getroffen sectoren. De gevolgen dreunen door als die van de gaswinning in Groningen en, net als daar, is het einde nog lang niet in zicht. Bewonderenswaardig enthousiast beginnen dezer dagen de podia, theatermakers en uitvoerend kunstenaars aan het nieuwe culturele seizoen. Iedereen kan op zijn vingers natellen dat dit seizoen, hoe mooi de voorstellingen ook worden, hoe hard er ook wordt gewerkt, voor geen meter, laat staan anderhalve meter uit zal kunnen komen. De sector vraagt nu, veel te bescheiden, 18 miljoen extra voor de podiumkunsten. In werkelijkheid lopen ze natuurlijk een veelvoud van dat bedrag mis.

 

Waar de cultuur verliezen draait, maken doe-het-zelfwinkels, tuincentra, spellenfabrikanten en webwinkels waar je die spullen kunt krijgen grote overwinsten. Alibaba verwacht een recordopbrengst bij de aanstaande beursgang – dat geld gaat allemaal naar de toch al steenrijke eigenaren – en bij de aandeelhouders van Amazon en Bol.com klotst het geld ook tegen de plinten.

Vergelijk het met slijterijen en levensmiddelenwinkels. Die gaan net zo goed als restaurants en cafés slecht. Consumenten kopen het een in plaats van het ander. Albert Heijn geeft zijn personeel van die overwinsten een beschamende fooi van 25 euro. Betaal je werknemers nou eerst eens fatsoenlijk. Daarna stel ik een solidariteitsbelasting voor, die de sterke overheid, die we inmiddels allemaal willen, dan kan verdelen in de verlieslijdende sectoren.

 

Dit schrijf ik terwijl in de krant de aankondiging staat voor De nacht van de vleermuis; in veel Europese landen worden dan vleermuisactiviteiten georganiseerd – wat dat ook moge zijn. Die vleermuis kan er natuurlijk niets aan doen, maar een beetje mal voelt het wel, in deze tijd. Kwam daar nou net niet die coronabesmetting vandaan?

 

Marieke Bolle
Latest posts by Marieke Bolle (see all)

Over Marieke Bolle

Marieke Bolle (1957) is communicatie-adviseur en kunsthistoricus. Zij was onder meer plv. directeur voorlichting van het ministerie van WVC. Ook is zij twaalf jaar actief geweest in de lokale politiek in Den Haag (raadslid, fractievoorzitter, wethouder cultuur en financiën). Ze vervult nu een aantal bestuurlijke functies, zoals voorzitter van de daklozenkrant Straatnieuws, bestuurslid van de Nieuwe Kerk in Den Haag en lid van de Raad van Toezicht van Alzheimer Nederland. Zij woont sinds 2015 in haar geboortestad Rotterdam.