Trump kwam handen tekort

Virginia – De Amerikaanse president is weer thuis. En geloof maar dat ‘ie blij is. Donald Trump houdt niet van verre, lange reizen. Er gaat tenslotte niks boven je eigen bed. Trump zegt dat hij het in Europa aangenaam heeft gevonden, veel vrienden ontmoet. Nou is hij niet vies van een leugen(tje), dus deze kan er ook wel bij. Er was voor hem in Hamburg weinig lol te beleven. In Polen was het nog het leukste, met toejuichingen, en daar heeft hij doorlopend behoefte aan.

 

Maar vrienden op de G20? Hij is misschien wel de eerste Amerikaanse president die zich in internationaal gezelschap alleen heeft gevoeld. Geïsoleerd. Niet langer het in de loop van tientallen jaren vanzelfsprekend geworden respect voor ’n Amerikaanse president.

Op het gebied van het klimaat was het 19 tegen 1, en inzake de wereldhandel liep het lang niet zoals de VS het zich hadden voorgesteld. Rusland en China blijven op de vlakte inzake Noord-Korea en alleen de wapenstilstand in een deel van Syrië – samen met de Russen – mag je een succes noemen.

 

Donald Trump is op een vreemde manier beïnvloedbaar en wispelturig in zijn standpunten en meningen over mensen. De ene dag schuift hij iemand achteloos terzijde om hem de volgende dag de hemel in te prijzen. En omgekeerd. In Warschau en Hamburg heeft hij – naar eigen zeggen – alleen maar geweldige, formidabele, inspirerende en fantastische mensen ontmoet. Hij kwam handen tekort om ze allemaal de hand te schudden…

 

De ontmoeting met de Russische president Poetin noemt hij het begin van een betere samenwerking tussen beide grootmachten. Maar hoe zat, of zit het ook alweer met die Russische (spionnage)inmenging in de Amerikaanse verkiezingen? Natuurlijk heeft Trump aan Poetin daarnaar gevraagd. En natuurlijk heeft Poetin keer op keer ontkend dat hij of zijn regering erachter zouden zitten. ‘Ik heb de indruk gekregen dat president Trump daar genoegen mee neemt’, zei Poetin op een persconferentie. Maar waarom zou je Poetin op zijn goede woord geloven?

 

De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken ontkende dat er een streep getrokken is onder het onderzoek naar die Russische inmenging. Zelfs de Amerikaanse VN-vertegenwoordigster Nikki Haley herhaalde in een tv-interview tot twee maal toe ‘dat iedereen weet dat de Russen zich in onze verkiezingen hebben gemengd’. Maar waarom zegt Trump dat zelf niet hardop? Omdat hij geen persconferenties gaf. Hij twitterde na thuiskomst.

 

Zijn minachting – of is het angst? – voor de media neemt bedenkelijke vormen aan. Hij vindt dat een vrije, kritische en onderzoekende pers alleen maar lastig is, desnoods aangeklaagd moet worden. Alles wat hem in de media niet bevalt noemt hij fakenews, nepnieuws. Terwijl hij zelf met zijn tweets de grootste verspreider van misleidend, verwarring zaaiend en onwaar ‘nieuws’ is.

Zijn aanhangers vinden alles goed wat hij doet en zegt, zijn tegenstanders en critici worden met de dag argwanender. Want welke strategie heeft (de regering)Trump met de Russen? In hoeverre zijn Trump en zijn familie zakelijk en anderszins verbonden met Rusland? Is Trump niet alleen achterbaks, maar ook naïef als het gaat om het contact met Moskou?

 

Het is dieptreurig dat we (moeten) meesmuilen als Trump weer eens de fout in gaat, als hij zich ontpopt als een rancuneuze politiek-bestuurlijke amateur die waarheden en onjuistheden moeiteloos door elkaar haalt. Maar in feite is dat leedvermaak een boemerang: we lachen om Trump om onze eigen ongerustheid en toenemend gevoel van onzekerheid weg te lachen…

 

 

 

 

 

Frans Wijnands

Over Frans Wijnands

Frans Wijnands (1938) is journalist; onder meer vast medewerker van het Friesch Dagblad. Hij was in de jaren '80 gedurende tien jaar hoofdredacteur van De Limburger. Daarvoor en daarna was hij voor de Zuid Oost Pers, de VNU- en Audetbladen en de Persunie correspondent in Rome, Praag en Bonn. Hij woont in Gent