Verkerk verlaat failliete stad  

 

De gemeenteraad van Delft maakt constant ruzie en is diep verdeeld. Maar over één ding was men het onlangs roerend eens: burgemeester Bas Verkerk moest opkrassen. Unaniem vond men dat het na 12 jaar welletjes was met deze onzichtbare, slappe bestuurder. Het pijnlijke was dat de brave man het zelf niet in de gaten had. Hij kondigde vrolijk aan nóg een termijn te ambiëren. Waarop een voor Delft unieke actie volgde: men ging in conclaaf en zei: basta.

 

Verkerk laat een in alle opzichten failliete stad na. Delft kreunt onder de last van grote projecten; het ambtelijk apparaat is incompetent, de politiek een duiventil. De gemeentelijke belastingen behoren tot de hoogste van het land, maar de openbare ruimte is ernstig verwaarloosd. De stad is verdeeld in getto’s van allochtonen, arbeiders, TU-medewerkers en studenten. Het enige waarin de stad goed scoort is het aantal Syrië-gangers. Kortom: elke sociale cohesie ontbreekt.

Mooie taak voor een burgervader, zou je zeggen. Maar Verkerk liet het afweten. Hij kon niet verbinden, zoals het tegenwoordig heet. Hij wordt opgevolgd door Marja van Bijsterveldt, een voormalig verpleegster. Ze is met weinig enthousiasme ontvangen, maar in elk geval zit het met dat verbinden wel snor.

 

Verkerk was een ervaren wethouder economische zaken in Den Haag toen hij solliciteerde naar de functie in Delft. Een man met verstand van financiën en stedelijke projecten, zou je zeggen. Toegegeven, een burgemeester heeft weinig feitelijke macht. Hij moet het hebben van zijn persoonlijkheid en overtuigingskracht. Wat doe je dan, als je voor je ogen de gemeente failliet ziet gaan aan bewust foutieve calculaties en te hoog ingeboekte opbrengsten, zoals bij de beruchte Spoortunnel? Je brengt je expertise in. En als dat niet helpt, sla je met je vuist op tafel: “Dit laat ik niet passeren. Anders zoeken jullie maar een andere burgemeester”.

Maar Verkerk zweeg en deed niets.

 

Illustratief voor het droevige niveau van de Delftse politiek is dat de D66-lijsttrekker, tevens loco-burgemeester en wethouder van financiën, enkele weken voor de verkiezingen liet weten dat hij opstapte. Hij had elders een baantje gevonden. Zijn partij was ontredderd en moest naarstig op zoek naar een opvolger. Kort daarna brak het financiële schandaal uit. En de verantwoordelijke man was gevlogen. Maar tot een opstand kwam het niet. Zelfs daarvoor is Delft te verdeeld. Men moddert voort.

 

De noodzakelijke bezuinigingen werden niet gevonden in efficiënter werken en in minder wethouders, hoewel dat laatste wel was afgesproken. Nee, zoals gebruikelijk gingen er bibliotheken dicht, werden sport- en cultuursubsidies verder verminderd en stopte de gemeente vrijwel met het onderhoud van plantsoenen en de openbare ruimte. Soms ergert u zich misschien aan bepaalde zaken in Den Haag. Nou, dan moet u eens in Delft komen kijken.

 

Het zal niet eenvoudig zijn voor Marja van Bijsterveldt om hierin verandering te brengen. Tenslotte heeft ze geen mandaat van de kiezer, want zo gaat dat in dit land. Op een goeie dag lees je in het plaatselijke huis-aan-huis blaadje dat zij het is, die is uitverkoren. Je wist niet eens dat ze had gesolliciteerd, laat staan welk beleid ze voorstaat en wat haar prioriteiten zijn.

Op foto’s  oogt ze wat energieker dan haar voorganger. Maar dat is ook niet zo moeilijk

Deel dit berichtShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone
Frans Kok

Frans Kok

Frans Kok (1944) is consultant public affairs. Daarvoor was hij o.m. politiek redacteur en columnist van NRC Handelsblad en directeur communicatie van het ministerie VROM
Frans Kok

Latest posts by Frans Kok (see all)

Over Frans Kok

Frans Kok (1944) is consultant public affairs. Daarvoor was hij o.m. politiek redacteur en columnist van NRC Handelsblad en directeur communicatie van het ministerie VROM