Waarom de Amerikaanse vrouwen wereldkampioen worden  

 

Het moet wel heel raar lopen willen de Amerikaanse vrouwen geen wereldkampioen voetbal worden, voor de vierde keer. Het Amerikaanse team steekt met kop en schouders boven de nogal armetierige rest uit. Er zijn nog een paar teams, waaronder Nederland, die er een enkele maal een hoogstandje uit persen, maar het algemene niveau is bedenkelijk laag. Wat het toch leuk maakt, is dat Nederland op dit podium voor het eerst een klein woordje meespreekt, dat er fris en ongegeneerd enorme fouten worden gemaakt en dat het natuurlijk wel om de vrouwentak van de mondiaal grootste sport gaat.

Het wordt nogal opmerkelijk gevonden dat een land als Amerika in het vrouwenvoetbal zo dominant is. Het Amerikaanse mannenvoetbal behoort immers sinds mensenheugenis tot de tweede, misschien wel derde garnituur. Dat vrouwelijke overwicht laat zich wel verklaren. Noord Amerika kent vier alles overheersende teamsporten: American Football, baseball (honkbal), ijshockey en basketball. Het team dat in één van die sporten landskampioen wordt, mag zich feitelijk wereldkampioen noemen. Het merkwaardige is dat geen van die vier sporten een interessante vrouwelijke variant kent. Het aan rugby verwante American Football wordt door vrouwen in Amerika nauwelijks beoefend. Van honkbal bestaat een vrouwelijke variant, softball, maar daar zijn de spelregels sterk afwijkend. IJshockey voor vrouwen is ook in de echte winterlanden nooit erg populair geworden. Uiteraard bestaat er basketball voor vrouwen, maar daar doet zich het probleem voor dat de gemiddelde man nu eenmaal een stuk langer is dan de gemiddelde vrouw. Er bestaan weergaloze en doorgaans kleinere spelverdelers in het basketball, maar die kunnen meestal toch zonder trapje een nieuwe lamp indraaien.

Toen het Europese voetbal, door Amerikanen soccer genoemd, in de jaren zeventig populair begon te worden in de USA ontstond er onmiddellijk een tweesporige ontwikkeling. Eindelijk een grote teamsport, waaraan meisjes/vrouwen net zo makkelijk mee konden doen als jongens. Toen ik in de jaren zeventig/tachtig enkele jaren in de Verenigde Staten woonde, was het volstrekt normaal dat mijn beide zonen in gemengde teams speelden. En die jonge meiden konden er wat van, kon ik met eigen ogen waarnemen, want als Amerikanen sporten doen ze het vol overgave. Daar werd een stevige basis gelegd voor een jarenlange dominantie van het vrouwenvoetbal. Het is mooi dat meisjes/damesvoetbal nu ook in ons land de snelst groeiende sport is en dat in de eerste jeugdteams sprake is van een gemengde samenstelling. Dat moet zich toch kunnen vertalen in een langzame groei naar de wereldtop. Hoe leuk en sympathiek die Nederlandse voetbalmeiden ook zijn, van die top zijn ze nu nog ver verwijderd.

 

 

 

 

Deel dit berichtShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone
Dick Toet

Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant
Dick Toet

Latest posts by Dick Toet (see all)

Over Dick Toet

Dick Toet (1942) is zijn hele loopbaan werkzaam geweest in de dagbladjournalistiek. Hij was onder meer parlementair redacteur (Brabant Pers), vijf jaar correspondent in de USA (Zuid Oost Pers) en bijna twintig jaar lid van de hoofdredactie van de Haagsche Courant