Het wordt keihard aanpakken in 2022

 

Dit is geen vrolijke ‘onder-de-kerstboomcolumn’.

Ten eerste niet omdat extreem rechts aan de haal is met onze democratische rechtsorde. Door de instituties van die rechtsorde bespottelijk te maken: ‘nepparlement’, ‘knettergekke rechters’. Door tribunalen aan te kondigen waar met politieke tegenstanders zal worden afgerekend. Door het werk van journalisten in twijfel te trekken als ‘fake news’ en daar  leugens tegenover te stellen. Door wetenschappelijke kennis te negeren: de aarde is plat, met het COVID-19 vaccin krijg je een chip ingespoten, niks mis met het klimaat. Door  complottheorieën te voeden die het wantrouwen vergroten in het systeem, in de elite, in bepaalde bevolkingsgroepen.

Zoals de telkens weer opduikende pedofielennetwerken. In 2016 in de kelder van die pizzeria in Washington. Toen een schietgrage complotaanhanger er zijn pistool kwam leegschieten, bleek er helemaal geen kelder te zijn, laat staan een kinderbloeddrinkende Hillary Clinton. In 2021 in Bodegraven, waar mensen bloemen legden op graven van jong gestorven Bodegravers. Die zouden de slachtoffers zijn van een pedonetwerk met mensen als Mark Rutte, Jaap van Dissel, de burgemeester, de huisarts. Een aan het graf van zijn zoon rouwende vader moest uitleggen waaraan zijn zoon echt was gestorven. Allemaal copycats, want een bruinhemd als Rost van Tonningen – NSB’er, SS’er – noemde in 1939 in het parlement zijn medeparlementariërs al kinderschenders.

Hier helpt een softe aanpak niet langer. Wat werkt wel? De weerbaarheid vergroten van democratische instituties, kinderen zelfstandig leren denken, onafhankelijke journalistieke eisen stellen aan sociale media, wetenschap overtuigend over het voetlicht brengen. Dat wordt keihard werken in 2022.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de klimaatcrisis. Of over de steeds grotere kloof tussen arm en rijk. Daarvoor geldt hetzelfde: als we niet willen dat dingen verschrikkelijk fout aflopen, is er heel veel werk te verzetten.

 

 

 

 

Zwartrijders in de cel

 

Duizenden mensen zitten in Duitsland in de gevangenis, omdat ze zonder kaartje in metro, tram of bus hebben gezeten. Die hechtenis kost de staat (dus de belastingbetaler) miljoenen per jaar en het lost het probleem niet op, want verreweg de meeste zwartrijders zijn werkloos, voor een deel verslaafd en soms ook dakloos.

De strafoplegging is gebaseerd op artikel 265a van het wetboek van strafrecht, waarbij zwartrijden wordt bestraft met een geldboete of met hechtenis van maximaal een jaar. Ingevoerd in 1935 en dus bedacht door de nazi´s, die sinds 1933 aan de macht waren. Reden genoeg om zo´n wetsartikel al meteen te schrappen als je weer een democratische staat bent, zou je denken, maar nee – vooral gezien de (onmiskenbare) schade die het openbaar vervoer lijdt door zwartrijden, vonden de autoriteiten de bepaling wel redelijk en wordt er nog overvloedig gebruik van gemaakt.

Wat is de procedure? Wie geen kaartje heeft en gesnapt wordt, moet zijn gegevens aan de controleur opgeven en een boete van 60 euro betalen. Als dat niet gebeurt, doen de vervoersbedrijven aangifte en wordt een gerechtelijke straf opgelegd, zonder proces. De betrokkene krijgt daarover een brief in de bus en wie daarop niet reageert, is automatisch veroordeeld. Hoeveel mensen er op die manier elk jaar in de gevangenis terechtkomen is niet bekend, maar dat het er een paar duizend zijn, staat vast. En wie zijn straf heeft uitgezeten is niet eens uit de zorgen, want de boete moet dan nog steeds worden betaald, anders dreigt dezelfde procedure opnieuw.

Het initiatief Freiheitsfonds.de heeft in Berlijn nu 21 vrouwen `vrijgekocht´, voor in totaal 28.420 euro, en de staat daarmee bijna 320.000 euro bespaard, zo is bekend gemaakt. De actie wordt gesteund door het satirische televisieprogramma ZDF Magazine Royal, waarvan de medewerkers hebben afgezien van hun eigen reisvergoeding om 7 mensen vrij te krijgen. Dat zijn sympathieke initiatieven, maar ze brengen geen oplossing. Wat zou er dan wel moeten gebeuren?

Om te beginnen zou zwartrijden niet langer als misdrijf moeten worden beschouwd, maar als overtreding, zeggen hulpverleners en juristen. Dat scheelt in de strafmaat, want ook dan is gevangenisstraf mogelijk, maar in ieder geval korter. Verder zou in de Duitse bijstandsuitkering, de zg. Hartz 4, de bijdrage voor vervoerskosten moeten worden verhoogd. Die is nu 40 euro per maand, maar in een derde van de Duitse grote steden kost een maandabonnement, zelfs met korting, meer dan dat.

Het probleem heeft nu wel aandacht in de media gekregen, ook door de uitzending van ZDF Magazine Royal van 3 december. Hopelijk zal de nieuwe regering van SPD, Groenen en FDP de kwestie aanpakken. Het zal natuurlijk niet de hoogste prioriteit hebben, maar als uiting van een sociale aanpak van de achterstanden heeft een versoepeling van deze gang van zaken beslist betekenis. Temeer daar het aantal mensen met geen of weinig geld voortdurend toeneemt, zeker in de grote steden.

 

 

Staatsman Mark Rutte in Tweede Kamer

 

De protesten en opstootjes van de laatste tijd kunnen worden gezien als erupties van een breed ongenoegen dat onder het maatschappelijk oppervlak woedt. Een belangrijke oorzaak daarvan is de ontevredenheid over het probleemoplossend vermogen van de overheid, in het bijzonder de regering. Ik noem een aantal beleidskwesties die voor zichzelf spreken: stikstofoverlast, toeslagenaffaire, woningbouw, klimaatbeleid, migranten en Coronabeleid. In al deze gevallen wordt de regering verweten grote fouten te maken, dan wel te kort te schieten en ongeloofwaardig te zijn. Dat leidt tot wantrouwen in de politiek die door politici en in het bijzonder de regering niet kan worden weerlegd.

Twee zaken zijn uiterst actueel: het Coronabeleid en de langdurige kabinetsformatie. Wat het Coronabeleid betreft munt het kabinet, onder leiding van demissionair minister president Rutte, uit in een zwalkend beleid dat het publiek verwart en daardoor langzamerhand in een noodsituatie uitmondt. Een soortgelijk gebrek aan daadkracht herkent het publiek in de trage kabinetsformatie in een tijd van grote politieke problemen die snel moeten worden aangepakt. Waardoor het wantrouwen in de regerende kaste wordt gevoed en een beroep op de eigen verantwoordelijkheid van het publiek niet wordt beantwoord.

Dit alles is niet nieuw. Na het debat in de Tweede Kamer over de toeslagenaffaire, waarbij iedereen in de politiek boter op zijn hoofd bleek te hebben en die premier Rutte op een haar na zijn kop kostte, trokken politici de conclusie dat wat ‘de oude politiek’ werd genoemd bij het grootvuil moest worden gezet. Daarmee wordt kort gezegd een niet transparante politiek/ambachtelijke cultuur en coalitiedwang bedoeld. Het antwoord daarop zou moeten zijn dat de macht meer bij de volksvertegenwoordiging dan bij de regering komt te liggen. Zowel Mark Rutte als Sigrid Kaag (die niet lang geleden de grote woorden ‘nieuw leiderschap’ gebruikte) spraken over ‘een nieuwe coalitie’ en ‘een nieuwe start’. Alles zou anders worden. Er zou een kort regeerakkoord komen. In de hoop dat het publiek daarin een nieuwe vorm van daadkracht zou herkennen. Lees verder Staatsman Mark Rutte in Tweede Kamer

Nederland is geen leuk landje meer

Eén van de meest misbruikte termen van de afgelopen maanden is het begrip ‘tweedeling’. In Nederland zou zich een tweedeling voordoen tussen gevaccineerden en degenen, die dat niet hebben gedaan. Maar dat is geen tweedeling. Zo’n scheidslijn gaat tussen twee partijen, waarvan de onderlinge sterkte niet veel verschilt. Zo’n breuklijn is er bijvoorbeeld tussen Democraten en Republikeinen in de Verenigde Staten. En bij ons kun je van zo’n lijn spreken tussen progressief liberaal georiënteerde mensen en de groep, die meer ziet in centrum-rechtse politiek.

In het Corona-debat gaat het om een zeer ruime meerderheid, die meent dat vaccinatie tegen Corona de beste weg is en een zeer kleine groep die zich daartegen verzet. Probleem is dat dit verzet zich zeer luidruchtig manifesteert. En zoals de fratsen van Trump in de Verenigde Staten de weg hebben geopend naar een politieke strategie, waarin beschaving niet meer vanzelf spreekt, zo hebben in ons politieke landschap Wilders en Baudet zich opgeworpen als de wegbereiders van een rauw soort politiek dat ontevredenen van allerlei pluimage de moed geeft om ongegeneerd moord en brand te schreeuwen.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Wilders weliswaar grof is, maar nog wel debatteert. Dat neemt niet weg dat de tv-spotjes van de PVV om van te gruwen zijn. Maar Baudet en zijn kornuiten maken het echt te bont. Lees verder Nederland is geen leuk landje meer

Mijn eigen lockdown

 

Het kost mij moeite niet boos te zijn. Toch ga ik het proberen. Door op te schrijven waarom ik boos ben en op wie. Eerst het laatste: ik ben boos op iedereen die zich niet wil laten vaccineren, op iedereen die zich wel heeft laten vaccineren maar zich gedraagt alsof hij onkwetsbaar is, op alle horecabazen die de regels niet nakomen en wel moord en brand schreeuwen als ze eerder moeten sluiten en op de regering die halve maatregelen neemt omdat het maatschappelijk draagvlak belangrijker is dan duizenden doden die het slachtoffer zijn van het Covid virus.

 

Hoe zit dat? Eigenlijk heel simpel. Er is een stukje eiwit op pootjes dat zich in mensen wil vestigen om zich voort te planten. Dat het die mensen daarbij ernstig ziek maakt of zelfs doodt zal het een zorg wezen. Zo is het in de natuur: vreten en gevreten worden. Kortom, de mensheid heeft een vijand en die hebben wij het Covid virus genoemd. Het is wel een bijzondere vijand want hij is onzichtbaar voor het blote oog. Daarom vergeten de meeste mensen dat dit onzichtbare kleine frutseltje eiwit hun vijand is. Zij vergeten ook dat het virus erg slim is: het verbetert zichzelf regelmatig, waardoor het steeds effectiever mensen verslindt.

 

Nu is er een erg eenvoudige manier om het virus uit te roeien, namelijk zorgen dat het niet van de ene mens op de andere kan overspringen. Als de mensen dus enige tijd voldoende afstand van elkaar nemen (zeg anderhalve meter) sterft het virus vanzelf uit. Dat is alles. Dan heb je dus geen wetenschap (vaccins) nodig en geen door de overheid bedachte regels en verboden.

 

Nu doet zich een probleem voor. Mensen zijn niet instaat van elkaar af te blijven, al is het maar een paar weken en bovendien staan zij graag dicht bij elkaar. Dus, hup!, daar gaat het virus. Lees verder Mijn eigen lockdown