Alle berichten van Frans Kok

Over Frans Kok

Frans Kok (1944) is consultant public affairs. Daarvoor was hij o.m. politiek redacteur en columnist van NRC Handelsblad en directeur communicatie van het ministerie VROM

Wie wil Cora over de vloer?

 

Energie-Nederland heeft een kapitale vergissing begaan. Wie haalt nu voor veel geld een mislukte VVD-minister binnen als lobbyist? Kan zij deuren openen? Het energiebeleid drastisch veranderen?

Ik dacht het niet.

Ongetwijfeld heeft Cora in haar ambtsperiode de laatste vier jaar veel mensen leren kennen. In Den Haag en ondernemingskringen. Maar de essentie van lobbyen is dat je andere mensen van mening probeert te veranderen. Niet je collega’s of zielsverwanten. Die zijn het al met je eens. Cora moet dus gaan proberen om Kamerleden van PvdA, Groen Links en Volt  een beetje af te remmen. Of Greenpeace.  Zodat ze niet al te streng zijn voor de energiesector. Zodat er nog wat te verdienen valt.

Maar wie wil nu in hemelsnaam Cora over vloer hebben? Wat voor baanbrekende, intelligente voorstellen zou zij op tafel kunnen leggen? Welke nieuwe gezichtspunten? Ik denk dat zij zich de moeite kan besparen de gang naar het Binnenhof te maken.

Nu is dat maar een klein stukje, want het kantoor van Energie-Nederland is gevestigd op Lange Houtstraat 2 te Den Haag. Precies 75 meter van de ingang van de Tweede Kamer. Maar toch, Cora, het is volstrekt zinloos. Je verdient vast 2x zoveel als minister, maar ik zou het niet doen. Je collega’s Verhagen en Zijlstra zijn ook lobbyist geworden. Eveneens met bitter weinig succes.

Daar komt bij dat je als een dief in de nacht ben weggevlucht van je eervolle ambt als minister van het Koninkrijk. Die smet zal je jarenlang blijven achtervolgen. Zodat alle deuren voor je gesloten blijven.

 

Er zijn meer rare mensen dan gedacht

 

In normale tijden valt het niet zo op. Maar het is er en heeft altijd bestaan: met een bepaald gedeelte van de bevolking is iets mis. Ze leven aan de rand van de samenleving, ze stemmen niet, hebben waanideeën of zijn analfabeet. Hoeveel het er zijn? Iets van een half of een heel procent, dacht ik altijd.

Nu, in coronatijd, blijkt het rond 10 procent te zijn. Virusontkenners, vaccinatieweigeraars, complot-aanhangers en nog zo wat. Het is verbijsterend te zien hoe groot deze groep is. Vroeger hielden ze een beetje hun mond en had je er weinig last van. Maar nu? Bijna elke dag op de TV en in de kranten.  En nog gevaarlijk ook.

Wat ook opvalt dat dit verschijnsel is doorgedrongen tot het parlement. Bij figuren als Baudet en van Haga is duidelijk een steekje los. De grootste onzin kramen zij uit. Vroeger zat er in een of andere gemeenteraad wel eens een malloot, maar bij mijn weten nog nooit in de Tweede Kamer. Misschien op boer Koekkoek na.

Dit is wat mij het meeste opvalt, na anderhalf jaar Corona. Aanvankelijk was het meer de verregaande incompetentie van mensen als de Jonge, Rutte, Grapperhaus, het ministerie van VWS en de GGD die in het oog sprong. Die nam vaak onthutsende vormen aan, maar daar zijn we inmiddels aan gewend. Niemand kijkt meer op als de Jonge weer een uitglijer maakt. Wie recent het interview met hem in de Volkskrant heeft gelezen, weet dat het een ijdele praatjesmaker is. Het is een schande dat die man er nog steeds zit en elke dag opnieuw grote schade aanricht. Laat het nieuwe kabinet maar snel aantreden, met nieuwe, frisse en capabele mensen.

Er is ook een lichtpuntje. Dat is de internationale wetenschap, die in recordtijd heeft gezorgd voor diverse uitstekend werkende vaccins en behandelmethoden. Vaak op eigen initiatief. En dat is maar goed ook, want je moet er niet aan denken dat de EU, of in een eerder stadium Trump zich ermee had bemoeid. Dan zaten we nu nog in de chaos.

 

Excuses? Niet namens mij

 

Het zou zelfs een hypotheek leggen op de zich voortslepende kabinetsformatie: de excuses voor het Nederlandse slavernijverleden. Moet het wel of niet? Burgemeester Halsema gaf namens Amsterdam het goede voorbeeld. Wie volgt? Welnu, ik niet.

 

Ik vind het een gratuit gebaar. Gaan we voor alle fouten uit het verleden excuses aanbieden? Dat wordt een lange lijst. Nederland heeft inderdaad een belangrijk aandeel gehad in de slavenhandel. Let wel: het vervoer van slaven en de handel, niet de slavernij zelf. Ruim 300 jaar geleden kwam die handel tot stilstand. Moet ik me schuldig voelen voor wat mijn voorvaderen in die tijd hebben uitgespookt? Als het al mijn voorvaderen waren. Het betrof voornamelijk protestantse  Zeeuwen, die actief waren, niet de Nederlandse Staat als zodanig. Kortom, ik voel me niet aangesproken.

 

De echte misdaad was het oppakken van hele dorpen in aan aantal landen in Afrika. Door Arabische handelaren, met instemming van de lokale vorsten. Bijvoorbeeld de Ashanti-vorsten, die flink  verdienden aan het deporteren van hun eigen mensen. Nederlandse transporteurs (toen al) verkochten ze vervolgens door op markten in Brazilië en Curacao. In Nederland zelf heeft nooit slavernij bestaan. Op de Antillen wel. De nuchtere historicus Piet Emmer heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar de situatie daar en komt met genuanceerde conclusies. Verkettering is zijn deel.

 

De nazaten en hun advocaten kunnen beter excuses vragen aan staten als Soedan en Ghana. Landen waar nog steeds slavernij bestaat, zij het onofficieel.

 

 

 

 Laat Marcel Levie snel aantreden

 

Wat opvalt na ruim een jaar corona-ellende is de grote mate van incompetentie van vrijwel alle hoofdrolspelers. Wie dacht dat Nederlanders efficiënte probleemoplossers zijn, zal voorgoed van dit idee genezen zijn. De lijst is lang, te beginnen bij minister de Jonge en de ambtenarena van VWS. Maar ook Rutte faalt als crisismanager. Om van het RIVM en de GGD maar te zwijgen.

Elke dag weer nieuwe blunders. Er lijkt geen einde aan te komen. Vandaag Ernst Kuipers (niet eens de slechtste van het stel) die doodleuk beweert dat de avondklok geen enkel effect heeft gehad. Waarom niet? Omdat de cijfers niet omlaag zijn gegaan. Daarom. Waarop Maarten Keulemans in de Volkskrant simpel uitrekent dat zonder avondklok er honderden doden meer te betreuren waren geweest.

Het systeem faalt en dan denk ik: fuck the system. Ik geef een enkel voorbeeld, tevens praktische tip, die € 140,- per persoon per keer oplevert. Voor een tochtje naar Frankrijk en sommige andere landen, heb je volgens de GGD een officieel test-certificaat nodig, te tonen bij de grens. De GGD verstrekt die niet. Waarom is volstrekt onduidelijk. Kleine moeite zou je zeggen. Nee, hun website leidt je door naar een scala aan commerciële testbureautje, waarvan een flink deel een hoog Jacobse & Van Es gehalte heeft. Die vragen voor het testje van 1 minuut tussen de 90 en 140 euro.

Dat van het certificaat is trouwens onjuist. Frankrijk verlangt slechts een negatieve testuitslag, niet ouder dan 72 uur. Dat kan dus prima een printje zijn van de negatieve testuitslag van de GGD, die je per mail of via Digid krijgt.

Bovendien controleert Frankrijk niet aan de grens. In elk geval niet meer. Dus de PCR test is overbodig, zeker als je al gevaccineerd bent. Mochten ze toch een steekproef houden, dan kan je ter plekke een sneltest laten doen. Voor de terugtocht geldt het zelfde, met dien verstande dat Nederland en België helemaal  niks controleren. Nooit gedaan ook. Voor een gezin met 2 kinderen scheelt het toch zo’n duizend euro.

Een laatste verzuchting: kom snel met het nieuwe kabinet op de proppen. Dan kan Marcel Levie het stokje overnemen van die omhooggevallen dorpsonderwijzer met al dat bloed aan zijn handen.

 

Het circus de Jonge

 

Eindelijk was het zover: het circus de Jonge streek neer in Delft. Een enorme tent met een speciaal aangelegd parkeerterrein voor 200 auto’s. Maar liefst 6 parkeerwachten voor 3 eenzame auto’s. Een lange looproute zoals op Schiphol, geflankeerd door mannen met Security op hun uniform.  Eerst het welkom en de intake. Je kon kiezen uit 10 vriendelijke dames. Daarnaast een balie met een echte arts voor het geval er doden zouden vallen. Bij gebrek aan klanten staarde hij wat verveeld voor zich uit.

Door naar de prikhalletjes. Ik nam voor het gemak maar de eerste. Marianne heette de vaccinatiedame. Dat stond met grote letters op haar witte jasje. Het prikje deed veel minder au dan de griepprik een paar maanden geleden.

Het was 16.15 uur. “Nog ongeveer 8 mensen na u, dan kan ik naar huis. We gaan om 5 uur dicht’. Ik: ‘zijn er dan te weinig vaccins?’. ‘Nee, hoor, maar dat is zo bepaald’.

Dan de recovery. Ongeveer 40 stoelen met 10 vriendelijke werkstudenten. ‘U moet nog even 15 minuten blijven zitten om te controleren of u alles goed hebt doorstaan. U mag zelf de tijd in de gaten houden’.

Ik had mijn prikbewijs al van Marianne gekregen. Dat pakte niemand mij meer af. ‘Vindt u het goed dat ik direct doorloop naar mijn auto?’, zei ik. Verbaasd sputterde hij iets over advies van artsen, maar ging braaf opzij.

Ik had het circus de Jonge doorstaan. Er was wel een olifant in de kamer, pardon de tent. Het vaccineren gaat met veel aplomb en gewichtigdoenerij, maar het tempo is dat van een schildpad.