Alle berichten van Marjolijn Uitzinger

Over Marjolijn Uitzinger

Marjolijn Uitzinger is journalist en voormalig radio- en televisiepresentator. Sinds 2006 woont zij in Berlijn, waar zij zich toelegt op het schrijven van non-fictieboeken en misdaadromans, uitgegeven bij De Geus. Daarnaast verzorgt zij literaire rondleidingen in Berlijn

Zwartrijders in de cel

 

Duizenden mensen zitten in Duitsland in de gevangenis, omdat ze zonder kaartje in metro, tram of bus hebben gezeten. Die hechtenis kost de staat (dus de belastingbetaler) miljoenen per jaar en het lost het probleem niet op, want verreweg de meeste zwartrijders zijn werkloos, voor een deel verslaafd en soms ook dakloos.

De strafoplegging is gebaseerd op artikel 265a van het wetboek van strafrecht, waarbij zwartrijden wordt bestraft met een geldboete of met hechtenis van maximaal een jaar. Ingevoerd in 1935 en dus bedacht door de nazi´s, die sinds 1933 aan de macht waren. Reden genoeg om zo´n wetsartikel al meteen te schrappen als je weer een democratische staat bent, zou je denken, maar nee – vooral gezien de (onmiskenbare) schade die het openbaar vervoer lijdt door zwartrijden, vonden de autoriteiten de bepaling wel redelijk en wordt er nog overvloedig gebruik van gemaakt.

Wat is de procedure? Wie geen kaartje heeft en gesnapt wordt, moet zijn gegevens aan de controleur opgeven en een boete van 60 euro betalen. Als dat niet gebeurt, doen de vervoersbedrijven aangifte en wordt een gerechtelijke straf opgelegd, zonder proces. De betrokkene krijgt daarover een brief in de bus en wie daarop niet reageert, is automatisch veroordeeld. Hoeveel mensen er op die manier elk jaar in de gevangenis terechtkomen is niet bekend, maar dat het er een paar duizend zijn, staat vast. En wie zijn straf heeft uitgezeten is niet eens uit de zorgen, want de boete moet dan nog steeds worden betaald, anders dreigt dezelfde procedure opnieuw.

Het initiatief Freiheitsfonds.de heeft in Berlijn nu 21 vrouwen `vrijgekocht´, voor in totaal 28.420 euro, en de staat daarmee bijna 320.000 euro bespaard, zo is bekend gemaakt. De actie wordt gesteund door het satirische televisieprogramma ZDF Magazine Royal, waarvan de medewerkers hebben afgezien van hun eigen reisvergoeding om 7 mensen vrij te krijgen. Dat zijn sympathieke initiatieven, maar ze brengen geen oplossing. Wat zou er dan wel moeten gebeuren?

Om te beginnen zou zwartrijden niet langer als misdrijf moeten worden beschouwd, maar als overtreding, zeggen hulpverleners en juristen. Dat scheelt in de strafmaat, want ook dan is gevangenisstraf mogelijk, maar in ieder geval korter. Verder zou in de Duitse bijstandsuitkering, de zg. Hartz 4, de bijdrage voor vervoerskosten moeten worden verhoogd. Die is nu 40 euro per maand, maar in een derde van de Duitse grote steden kost een maandabonnement, zelfs met korting, meer dan dat.

Het probleem heeft nu wel aandacht in de media gekregen, ook door de uitzending van ZDF Magazine Royal van 3 december. Hopelijk zal de nieuwe regering van SPD, Groenen en FDP de kwestie aanpakken. Het zal natuurlijk niet de hoogste prioriteit hebben, maar als uiting van een sociale aanpak van de achterstanden heeft een versoepeling van deze gang van zaken beslist betekenis. Temeer daar het aantal mensen met geen of weinig geld voortdurend toeneemt, zeker in de grote steden.

 

 

Russische diplomaat dood op straat gevonden

 

Aan de serie verdachte sterfgevallen van Russische diplomaten in het buitenland kan weer een nieuwe zaak worden toegevoegd. Dit weekend kwam het in de publiciteit. Op de vroege ochtend van de 19e oktober vond de Berlijnse politie het lijk van een man op het trottoir voor de Russische Ambassade aan Unter den Linden. Het leek erop dat de man uit een van de bovenverdiepingen was gevallen – of geprongen? Of geduwd? We zullen het waarschijnlijk nooit weten, want de ambassade gaf geen toestemming voor obductie of ander onderzoek en het lijk werd meteen naar Rusland overgebracht.

De Duitse autoriteiten konden daar niets tegen beginnen, omdat het om een diplomaat ging, namelijk de 35-jarige tweede ambassade-secretaris. Men moest genoegen nemen met de verklaring van de ambassade dat de doodsoorzaak `onbekend´ is. Op vragen van het weekblad Der Spiegel antwoordde de ambassade dat sprake was van een `tragisch ongeluk´ waarop geen commentaar kon worden gegeven, om `ethische´ redenen.

Der Spiegel dook erin en kwam te weten dat de man door de Duitse veiligheidsdiensten beschouwd werd als een medewerker van de Russische binnenlandse geheime dienst, de FSB, die zich voordeed als diplomaat. Hij was de zoon van een hooggeplaatste FSB-officier, die in Moskou verantwoordelijk is voor een afdeling die zich bezighoudt met `bescherming van de grondwettelijke orde´. Een fraaie naam die de lading niet bepaald dekt: volgens sommige bronnen gaat het daarbij om moordaanslagen op activisten en journalisten in Rusland. Het Russische nieuwskanaal The Insider meent te weten, dat het daarbij ook zou gaan om de vergifting van Alexei Navalny, in augustus vorig jaar.

De diplomaat, wiens naam niet bekend geworden is, zou tot 2019, vóór zijn benoeming in Berlin, in Wenen hebben gewerkt bij een afdeling die officieel belast is met terrorismebestrijding en die in verband wordt gebracht met de `Tiergarten-moord´, eveneens in de zomer van 2019. In dit Berlijnse park werd de Georgier Changoshvili, die in Duitsland politiek asiel had gevraagd, op klaarlichte dag doodgeschoten. De vermoedelijke dader werd ter plekke gearresteerd en in oktober vorig jaar voor de rechter gebracht, maar het proces sleept zich moeizaam voort en zal waarschijnlijk pas volgend jaar worden afgesloten. Het is niet bekend of de verdachte alleen handelde of een medeplichtige had en ook het vermoeden dat de Russische federatie opdrachtgever was, kan (nog) niet worden bevestigd. Dat het proces een zware politieke lading heeft, is duidelijk.

In Engeland zijn de laatste decennia al veertien van dit soort moorden geregistreerd. De meest opmerkelijke waren de radio-actieve vergiftiging van geheim agent Alexander Litwinenko in 2006 en de poging tot dodelijke vergiftiging van ex-agent Sergej Skripal en zijn dochter Julia, in 2018. In 2003 deed zich in Berlijn een soortgelijk sterfgeval voor als wat nu de diplomaat is overkomen; een Russische bewaker maakte toen een dodelijke val uit het venster van een gebouw, dat bij de ambassade hoorde.

 

 

Omkoopzaak kan lastig worden voor Duitse minister

 

  

Het kon niet uitblijven. Als mensen geld ruiken, is de verleiding groot om van het rechte pad af te wijken. Er worden dubieuze deals gemaakt en soms wordt smeergeld betaald. Af en toe zijn politici daarbij betrokken. Wie weet komen ze er veel vaker mee weg dan we denken, maar bij tijd en wijle lopen ze toch tegen de lamp. Dat is nu het geval bij de mondkapjes-affaire in Duitsland, een smeergeldzaak, waarover iedere dag nieuwe feiten aan het licht komen. Ook over de rol van de minister van Volksgezondheid, Jens Spahn (CDU).

Spahn, aanvankelijk een sterke bewindsman in de coronacrisis, komt steeds meer onder vuur te liggen. De inentingscampagne verloopt allesbehalve voorspoedig, vooral omdat Duitsland zich afhankelijk heeft gemaakt van het Brusselse inkoopbeleid en omdat de deelstaten moeite hebben met de schema´s. AstraZeneca is voor oudere mensen in opspraak geraakt en in plaats van het programma aan te passen blijven 2 miljoen doses liggen. De Bondsrepubliek sukkelt hopeloos achteraan in Europa. De Britse Daily Mail kopte honend dat Duitsland de inentingsoorlog aan het verliezen is.

Kortgeleden beloofde Spahn gratis sneltesten voor iedereen, wat een nogal impulsieve actie bleek te zijn, waarover hij niet voldoende had nagedacht of overleg had gepleegd. Het was een mooi gebaar, dat hij stralend presenteerde, maar daar bleef het dan ook bij; de royale actie blijkt onhaalbaar, de tests zijn niet in voldoende mate beschikbaar en bovendien is het een nogal dure grap. Merkel heeft het inmiddels wel een beetje gehad met Spahn, haar lichaamstaal bij de communicatie met haar partijgenoot spreekt boekdelen. Lees verder Omkoopzaak kan lastig worden voor Duitse minister

Beeld van troostmeisje leidt tot diplomatieke rel

 

Een Aziatische vrouw op een rechte stoel, handen in de schoot, droevig uiterlijk. Naast haar eenzelfde stoel, leeg. Dit bronzen beeld in de Berlijnse wijk Moabit stelt een Koreaans troostmeisje voor, een van de circa 200 duizend vrouwen en meisjes die tijdens de tweede wereldoorlog naar Japan werden gedeporteerd om daar te werken in militaire bordelen. Ze kwamen vooral uit Korea en China maar ook uit andere landen, zoals Nederlands-Indië. En voor bijna de helft uit Japan zelf.

Het land heeft deze misdadige praktijken, waarvan meisjes van elf jaar al slachtoffer werden, altijd ontkend en het was dus geen wonder dat de Japanse regering prompt op 29 september, een dag na de onthulling door de Duits-Koreaanse vereniging Korea Verband, aan de bel hing bij allerlei instanties, tot aan het ministerie van Buitenlandse Zaken toe. Aanvankelijk had de actie succes; het stadsdeel Mitte, waar Moabit onder valt, eiste anderhalve week later de verwijdering van het beeld, dat de naam `Friedensstatue´ draagt.

Uiterlijk 14 oktober moest het beeld verdwijnen, `wegens aanzienlijke belasting van de Duits-Japanse betrekkingen.´ Twee medewerksters van het stadsdeelbestuur kwamen dat besluit van 4 pagina´s overbrengen aan de vereniging, met de mededeling dat eventuele bezwaarschriften geen opschortende werking zouden hebben. De vergunning, die een jaar gold, zou worden ingetrokken. Lees verder Beeld van troostmeisje leidt tot diplomatieke rel

Eindelijk groen licht voor Berlijns rampvliegveld

 

Beter laat dan nooit: na 9 jaar vertraging wordt de nieuwe luchthaven van Berlijn op 31 oktober dan toch werkelijk geopend. Drie keer zo duur als gepland, namelijk meer dan 7 miljard, en nu alweer te klein. Er moet meteen geld bij. De grappen over het rampvliegveld zijn niet te tellen. Vooral in de rest van Duitsland bescheurt men zich over het gesukkel in de hoofdstad en ook de Berlijners zelf zijn er als de kippen bij om af te geven op het bestuur, dat zich bij grote projecten altijd feilloos in de nesten weet te werken.

De lijst omvatte meer dan duizend gebreken: van te korte roltrappen tot miskleunen van het management, smeergeld en vriendjespolitiek bij het verlenen van opdrachten, een leidinggevende constructeur die gewoon technisch tekenaar bleek te zijn, kabels die niet deugden, haperende bagage-afhandeling. En vooral problemen met de brandveiligheid, zoals schroeven en bouten die konden smelten bij brand, automatische deuren die in geval van nood niet opengingen en weigerende sprinklerinstallaties.

De `Pannenflughafen´wordt het genoemd, hoewel het vliegveld officieel Willy Brandt heet, maar die naam is bij de Berlijners nooit ingeburgerd. Lees verder Eindelijk groen licht voor Berlijns rampvliegveld