Categorie archief: Artikelen

 Laat Marcel Levie snel aantreden

 

Wat opvalt na ruim een jaar corona-ellende is de grote mate van incompetentie van vrijwel alle hoofdrolspelers. Wie dacht dat Nederlanders efficiënte probleemoplossers zijn, zal voorgoed van dit idee genezen zijn. De lijst is lang, te beginnen bij minister de Jonge en de ambtenarena van VWS. Maar ook Rutte faalt als crisismanager. Om van het RIVM en de GGD maar te zwijgen.

Elke dag weer nieuwe blunders. Er lijkt geen einde aan te komen. Vandaag Ernst Kuipers (niet eens de slechtste van het stel) die doodleuk beweert dat de avondklok geen enkel effect heeft gehad. Waarom niet? Omdat de cijfers niet omlaag zijn gegaan. Daarom. Waarop Maarten Keulemans in de Volkskrant simpel uitrekent dat zonder avondklok er honderden doden meer te betreuren waren geweest.

Het systeem faalt en dan denk ik: fuck the system. Ik geef een enkel voorbeeld, tevens praktische tip, die € 140,- per persoon per keer oplevert. Voor een tochtje naar Frankrijk en sommige andere landen, heb je volgens de GGD een officieel test-certificaat nodig, te tonen bij de grens. De GGD verstrekt die niet. Waarom is volstrekt onduidelijk. Kleine moeite zou je zeggen. Nee, hun website leidt je door naar een scala aan commerciële testbureautje, waarvan een flink deel een hoog Jacobse & Van Es gehalte heeft. Die vragen voor het testje van 1 minuut tussen de 90 en 140 euro.

Dat van het certificaat is trouwens onjuist. Frankrijk verlangt slechts een negatieve testuitslag, niet ouder dan 72 uur. Dat kan dus prima een printje zijn van de negatieve testuitslag van de GGD, die je per mail of via Digid krijgt.

Bovendien controleert Frankrijk niet aan de grens. In elk geval niet meer. Dus de PCR test is overbodig, zeker als je al gevaccineerd bent. Mochten ze toch een steekproef houden, dan kan je ter plekke een sneltest laten doen. Voor de terugtocht geldt het zelfde, met dien verstande dat Nederland en België helemaal  niks controleren. Nooit gedaan ook. Voor een gezin met 2 kinderen scheelt het toch zo’n duizend euro.

Een laatste verzuchting: kom snel met het nieuwe kabinet op de proppen. Dan kan Marcel Levie het stokje overnemen van die omhooggevallen dorpsonderwijzer met al dat bloed aan zijn handen.

 

Het nieuwe kabinet ligt voor de hand

 

Het formatieproces heeft na een tumultueus begin een rustige herstart gekregen. Informateur Herman Tjeenk Willink is begonnen met wat al een keer eerder was gebeurd door de dames-verkenners: het horen van alle partijen over hun ideeën inzake de vorming van een nieuw kabinet. Het is op zich verstandig dat de informateur nu eerst over de inhoudelijke benadering wil nadenken en pas later over de invulling van de daarbij behorende namen.

Het is de typisch Nederlandse egeltjesbenadering, vooral voorzichtig aftasten. Soms is dat ook een goede weg, want verkiezingsuitslagen in coalitieland Nederland geven niet vaak een helder beeld van wat mogelijk is. Toch gaf deze keer de uitslag ondanks de versplintering over zeventien partijen een behoorlijk duidelijk beeld. In feite is maar één coalitie levensvatbaar. Niettemin voelen de politieke partijen zich kennelijk verplicht deel te nemen aan de gebruikelijke rituele dans over wie met wie wat gaat doen. Jammer, want dat is nu juist de belangrijkste reden dat mensen geneigd zijn de politiek niet echt serieus te nemen. Verder lezen

Het circus de Jonge

 

Eindelijk was het zover: het circus de Jonge streek neer in Delft. Een enorme tent met een speciaal aangelegd parkeerterrein voor 200 auto’s. Maar liefst 6 parkeerwachten voor 3 eenzame auto’s. Een lange looproute zoals op Schiphol, geflankeerd door mannen met Security op hun uniform.  Eerst het welkom en de intake. Je kon kiezen uit 10 vriendelijke dames. Daarnaast een balie met een echte arts voor het geval er doden zouden vallen. Bij gebrek aan klanten staarde hij wat verveeld voor zich uit.

Door naar de prikhalletjes. Ik nam voor het gemak maar de eerste. Marianne heette de vaccinatiedame. Dat stond met grote letters op haar witte jasje. Het prikje deed veel minder au dan de griepprik een paar maanden geleden.

Het was 16.15 uur. “Nog ongeveer 8 mensen na u, dan kan ik naar huis. We gaan om 5 uur dicht’. Ik: ‘zijn er dan te weinig vaccins?’. ‘Nee, hoor, maar dat is zo bepaald’.

Dan de recovery. Ongeveer 40 stoelen met 10 vriendelijke werkstudenten. ‘U moet nog even 15 minuten blijven zitten om te controleren of u alles goed hebt doorstaan. U mag zelf de tijd in de gaten houden’.

Ik had mijn prikbewijs al van Marianne gekregen. Dat pakte niemand mij meer af. ‘Vindt u het goed dat ik direct doorloop naar mijn auto?’, zei ik. Verbaasd sputterde hij iets over advies van artsen, maar ging braaf opzij.

Ik had het circus de Jonge doorstaan. Er was wel een olifant in de kamer, pardon de tent. Het vaccineren gaat met veel aplomb en gewichtigdoenerij, maar het tempo is dat van een schildpad.

 

VERTRAAGDE VAL

 

We maken de vertraagde, maar onherroepelijke val mee van de premier die al te lang zat. Zijn macht brokkelt af als een door het opkomende water ingenomen zandkasteel dat je bouwde achter de vloedlijn. En misschien blijft daar nog wel eventjes een bergje van over, maar dat lijkt dan in niets meer op een kasteel.

 

Het begon met ‘je moet wat met Omtzigt’. Nu ben ik geen fan van Pieter Omtzigt. Het is een rechtse CDA-er, die een scheve schaats reed in de MH17-affaire en ook verder niet wars is van naar populisme riekende standpunten, ook over een harde fraude-aanpak. Maar, eerlijk is eerlijk, in de toeslagenaffaire heeft Omtzigt zich een pitbull getoond in de goede zin. Zodat  het derde kabinet Rutte viel. En daarom is hij met zijn huidige heldenstatus een risicofactor voor een volgend kabinet.

 

Omdat Rutte lange tijd dacht dat dat volgende kabinet het vierde kabinet Rutte zou worden, ging hij aan de slag om een functie elders te regelen voor de pitbull (fout 1). Dat nu lekte uit, maar Rutte vond dat niemand daarover verantwoording hoefde af te leggen (fout 2). En toen het toch moest, ontkende hij dat hij dat had gezegd (fout 3). En toen het niet waar bleek, kon hij zich dat niet meer herinneren (fout 4).

 

En daarna gaat het snel met het zandkasteel. Motie van afkeuring, aangenomen met algemene stemmen, op de VVD na. Motie van wantrouwen ondersteund door de voltallige oppositie. Regeringspartij Christenunie die aangeeft niet mee te doen aan een kabinet onder Rutte. Een al langer buiten het machtscentrum opererend VVD-partijlid laat zich verleiden tot uitspraken over de verzwakte onderhandelingspositie van de premier.

Deze laat weten keihard te willen vechten voor het vierde kabinet Rutte. Het zal hem niet lukken.

 

Of is dat ‘wensdenken’?

CDA kan sleutelpositie opnieuw veroveren

 

De verkiezingen zijn voor het CDA rampzalig verlopen. Toch waren de vooruitzichten lange tijd ronduit goed na het vertrek van partijleider Sybrand Haersma Buma in 2019: minstens twee kroonprinsen had de partij tot zijn beschikking, Hugo de Jonge, Wopke Hoekstra en niet te vergeten Pieter Omtzigt die zich zelf overigens geen leidersrol had toebedacht.

Hoe kon het zo fout gaan? De aanwijzing van de lijsttrekker werd in het CDA decennia lang vanuit het bestuur strak geleid. Denken we in dit verband slechts aan een partijvoorzitter als Piet Bukman. De huidige deeltijds-voorzitter Rutger Ploum had de regie daarentegen helemaal niet in handen.  Om tot een keuze te komen speelde hij met het idee van een lijsttrekkerschapsverkiezing.  De Jonge vond het van begin af een slecht idee. Terecht had hij lering getrokken uit de beschamende gang van zaken bij de PvdA waar Diederik Samson het in de verkiezingscampagne van 2016 aflegde tegen Asscher, die beiden een even groot aandeel hadden gehad in het controversiële bezuinigingsbeleid van Rutte II.

Dit was niet voor herhaling vatbaar, maar het gebeurde nu toch, toen Hoekstra als meest getipte kandidaat het liet afweten. Daarmee glipte het proces helemaal uit handen van het partijbestuur en dat werd nog eens verergerd werd door de betwiste gang van zaken bij de verkiezing zelf waarbij  De Jonge slechts een klein aantal stemmen meer zou hebben behaald dan Omtzigt. Tegen heug en meug accepteerde De Jonge het resultaat. Hij deed het meer uit plichtsgevoel dan ambitie  Ondertussen had hij als hoofdverantwoordelijke voor het coronabeleid nauwelijks greep op de epidemie omdat al zijn maatregelen in handen waren van uitvoeringsorganisatie die zijn  ministerie niet zelf kan bijsturen. De Jonge deed er dan ook heel verstandig aan het lijsttrekkerschap op te geven om zich op zijn hoofdtaak te concentreren.

Zo kwam Hoekstra onvermijdelijk alsnog in beeld, maar wel veel te laat. Verder lezen