Mijn eigen lockdown

 

Het kost mij moeite niet boos te zijn. Toch ga ik het proberen. Door op te schrijven waarom ik boos ben en op wie. Eerst het laatste: ik ben boos op iedereen die zich niet wil laten vaccineren, op iedereen die zich wel heeft laten vaccineren maar zich gedraagt alsof hij onkwetsbaar is, op alle horecabazen die de regels niet nakomen en wel moord en brand schreeuwen als ze eerder moeten sluiten en op de regering die halve maatregelen neemt omdat het maatschappelijk draagvlak belangrijker is dan duizenden doden die het slachtoffer zijn van het Covid virus.

 

Hoe zit dat? Eigenlijk heel simpel. Er is een stukje eiwit op pootjes dat zich in mensen wil vestigen om zich voort te planten. Dat het die mensen daarbij ernstig ziek maakt of zelfs doodt zal het een zorg wezen. Zo is het in de natuur: vreten en gevreten worden. Kortom, de mensheid heeft een vijand en die hebben wij het Covid virus genoemd. Het is wel een bijzondere vijand want hij is onzichtbaar voor het blote oog. Daarom vergeten de meeste mensen dat dit onzichtbare kleine frutseltje eiwit hun vijand is. Zij vergeten ook dat het virus erg slim is: het verbetert zichzelf regelmatig, waardoor het steeds effectiever mensen verslindt.

 

Nu is er een erg eenvoudige manier om het virus uit te roeien, namelijk zorgen dat het niet van de ene mens op de andere kan overspringen. Als de mensen dus enige tijd voldoende afstand van elkaar nemen (zeg anderhalve meter) sterft het virus vanzelf uit. Dat is alles. Dan heb je dus geen wetenschap (vaccins) nodig en geen door de overheid bedachte regels en verboden.

 

Nu doet zich een probleem voor. Mensen zijn niet instaat van elkaar af te blijven, al is het maar een paar weken en bovendien staan zij graag dicht bij elkaar. Dus, hup!, daar gaat het virus. Dit gebrek aan zelfbeheersing, aan kennis of onnozelheid, leidt ertoe dat de overheid de taak van bovenmeester op zich moet nemen. Zij moet regels stellen die ervoor zorgen dat de mensen voldoende afstand van elkaar houden. Dus sluit de regering allerlei plaatsen en gelegenheden waar mensen dicht op elkaar staan. Het beste zou zijn dat gedurende voldoende tijd met harde hand te doen, zodat het virus geen kans krijgt. Maar dat doet de regering niet omdat diezelfde onnozele mensen die geen afstand kunnen of willen houden daar bezwaar tegen maken. Weliswaar kortzichtig, maar ook verklaarbaar, want het treft hun broodwinning, opleiding of vermaak. In politieke termen heet dat draagvlak. Een strenge lockdown heeft onvoldoende draagvlak, heet het dan. (Dit geldt niet in een dictatuur als China). Dus worden halve maatregelen genomen – waartegen nog steeds heftig wordt geprotesteerd. Mensen vergeten dat het vaccin in plaats van de regering de vijand is.

 

Eén van de argumenten die de regering hanteert om halve maatregelen te nemen is dat een steeds groter deel van de bevolking is gevaccineerd. Want gelukkig is er nog de wetenschap om oplossingen te bedenken – hoewel die ook door vele dwazen worden ontkend en tegengesproken. Of die halve maatregelen voldoende zijn om het aantal besmettingen te verkleinen en dus het aantal ernstig zieken en doden

(300 in september 2021, 28.747 van maart 2020 tot en met maart 2021 en 40.000 sinds het begin van de pandemie), is onzeker. Dat zien we over drie weken wel, is het regeringsbeleid.

 

Nederland kleurt rood. De Haag is een van de meest besmette steden van dat rode land. Met andere woorden, in deze stad vliegen de virussen je om de oren, ook al zie je ze niet. Omdat ikzelf wel door heb wie de vijand is en hoe die op mij overspringt heb ik mijn eigen lockdown bepaald, die strenger is dan die van de bovenmeester. De regering en wetenschappers beargumenteren hun beleid namelijk door de bezetting van ziekenhuizen als maatstaf te nemen. Maar daar heb ik niet veel aan. Misschien zijn de percentages straks voldoende om elkaar weer uitvoerig te mogen aanraken, maar ik ben geen percentage. Ik ben een man van 83 jaar die in maart is gevaccineerd en dus gerede kans loopt om ziek te worden. Daar heb ik geen zin in, ik wil graag nog enige tijd gezond kunnen werken en liefhebben. Daarom heb ik strenge maatregelen genomen met niet te veel mensen in aanraking te komen en zult u mij in de komende weken dus minder zien. Pas twee weken nadat ik de boosterprik heb gehad zal ik waarschijnlijk weer aan het maatschappelijk verkeer deelnemen. Behalve als de bovenmeester dan een totale lockdown heeft verordonneerd.

 

 

Theo Monkhorst
Laatste berichten van Theo Monkhorst (alles zien)

Over Theo Monkhorst

Theo Monkhorst was journalist, politiek adviseur, politicus en columnist. Sinds 2005 heeft hij negen romans, vier bundels gedichten, drie bundels vertaalde poëzie, vier toneelstukken en een groot aantal columns en korte stukken gepubliceerd. Hij werkt aan een nieuwe roman en nieuwe gedichten.